اعتدال و جلوه های آن درنهج البلاغه

اعتدال از ریشه عدل به معنای میانه روی مابین دوچیز از نظر کمی و کیفی و تناسب برقرارکردن میان آن دو است . در مقابل ، انحراف از اعتدال و گرایش به فزون تر افراط یا اسراف و گرایش به کم تر تفریط خوانده می شود. نظام عالم بر اساس هندسه ای دقیق پایه ریزی شده است . همه پدیده های عالم از بزرگترین کهکشان ها گرفته تاکوچکترین ذرات اتم از قانون اعتدال برخوردارند . درکتاب لغت برای بیان مفهوم اعتدال از واژگانی چون قسط، وسط، قصد ، سواء و نیز به این معنا به کار رفته است . در آموزه های قرآن کریم اعتدال و میانه روی در هر امری پسندیده شمرده شده است . همین بس که در قرآن کریم از صراط مستقیم به عنوان راه میانه یاد شده است. رعایت اعتدال و میانه روی در همه امور زندگی الزامی است به گونه ای که آثار و برکات اعتدال ومیانه روی در تمام امور فردی ، اجتماعی ، اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی و نظامی از اهمیت زیادی برخوردار است و باید مورد توجه قرارگیرد که به طور اختصار می توان به نجات و سعادت انسان ، ایجاد همبستگی ، از بین رفتن اختلاف طبقات ، آرامش روح و روان و بی نیازی اشاره نمود . جلوگیری از اسراف ، افراط ،تفریط و استفاده بهینه از امکانات خدادادی و توزیع عادلانه ثروت و تساوی در فرصت ها و بهره گیری از اندیشه ها و علوم دانشمندان باعث افزایش برکات برای جامعه اسلامی خواهد شد و این نیز از مهم ترین آثار و برکات اعتدال و میانه روی می باشد.

کلیدواژه ها:

معنا شناسی ، اعتدال ، افراط ، امام علی (ع) ، نهج البلاغه ، جلوه ه