تاثیر سبک های مدیریتی معلمان بر سلامت روانی فضای کلاس

هدف این پژوهش بررسی تاثیر سبک های مدیریتی معلمان بر سلامت روانی فضای کلاس و تحلیل نقش آن ها در شکل گیری محیطی امن، پویا و حمایت گر برای دانش آموزان است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از روش پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان دوره ابتدایی ومتوسطه در چند استان منتخب ایران بوده و نمونه گیری به صورت تصادفی طبقه ای صورت گرفته است.ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای استاندارد در دو بخش بوده: یکی برای سنجش سبک های مدیریتی (آمرانه، مشارکتی، آزادمنشانه) و دیگری برای ارزیابی شاخص های سلامت روانی فضای کلاس (احساس امنیت، تعامل مثبت، کاهش اضطراب، انگیزش تحصیلی). داده ها با استفاده از مدل تحلیل رگرسیون چندگانه و آزمون همبستگی پیرسون مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج نشان داد که سبک مدیریتی مشارکتی بیشترین تاثیر مثبت را بر سلامت روانی فضای کلاس دارد، به ویژه در ارتقاء تعاملات اجتماعی و کاهش تنش های روانی. در مقابل، سبک آمرانه با افزایش اضطراب و کاهش احساس امنیت در کلاس همراه بود. همچنین، سبک آزادمنشانه در برخی موارد موجب بی نظمی و کاهش تمرکز دانش آموزان شد، هرچند در محیط های خلاقانه تر تاثیر مثبتی داشت.پژوهش حاضر بر اهمیت آموزش معلمان در انتخاب و به کارگیری سبک مدیریتی متناسب با نیازهای روانی دانش آموزان تاکید دارد و پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی برنامه های توانمندسازی حرفه ای را با محوریت مدیریت روان محور کلاس تدوین کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریتی ، سلامت روانی ، فضای کلاس ، دانش آموزان