بررسی تاثیر الگوپذیری اخلاقی معلم و محیط سالم مدرسه بر رفتارهای پرخطر دانش آموز

هدف این پژوهش بررسی نقش الگوپذیری اخلاقی معلم و کیفیت محیط مدرسه در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان بود. روش پژوهش مروری با جستجوی نظام مند منابع ایرانی و بین المللی بود؛ مطالعات منتخب براساس معیارهای ورود و خروج تدوین و تحلیل تطبیقی، تماتیک و تلفیقی برای استخراج شواهد اجرا شد. یافته ها نشان دادند که الگوپذیری اخلاقی معلم به طور مستقیم با کاهش شاخص های رفتارهای پرخطر مرتبط است و این اثر در حضور محیط مدرسه ای سالم تقویت می شود. همچنین خودکارآمدی تحصیلی و سلامت معنوی دانش آموزان نقش تعدیلی قابل توجهی دارند؛ یعنی دانش آموزانی که سطح خودکارآمدی و سلامت معنوی بالاتری دارند بهتر قادرند الگوهای مثبت را جذب و به رفتارهای محافظتی تبدیل کنند. مطالعات مداخله ای نشان دادند برنامه های ترکیبی که آموزش معلمان، تقویت مهارت های زندگی دانش آموزان و سازوکارهای سازمانی مدرسه را توام می کنند بیشترین اثربخشی و پایداری را دارند، اما فقدان سازوکارهای نهادی و تفاوت های منطقه ای می تواند مانع تداوم نتایج شود. نتیجه گیری کلی این است که پیشگیری موثر از رفتارهای پرخطر نیازمند رویکردی چندسطحی، تلفیقی و بومی سازی شده است؛ سیاست گذاران و مدیران مدرسه باید برنامه هایی طراحی کنند که همزمان به تقویت الگوهای معلمی، ارتقای محیط مدرسه و توانمندسازی فردی دانش آموزان بپردازد تا نتایج پایدار و قابل گسترش حاصل شود.

کلیدواژه ها:

الگوپذیری اخلاقی معلم ، محیط سالم مدرسه ، خودکارآمدی تحصیلی ، رفتارهای پرخطر.