نقش آموزه های فقه تربیتی در ارتقاء اخلاق آموزشی در مدارس

در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش های اخلاقی متعددی مواجه اند که ریشه در ضعف تربیت معنوی و فقدان مبانی ارزشی پایدار دارد. آموزه های فقه تربیتی، به عنوان بخشی از میراث علمی حوزه های علمیه، ظرفیت بالایی در بازسازی اخلاق آموزشی و ارتقاء رفتارهای تربیتی در مدارس دارند. این مقاله با رویکرد تحلیلی توصیفی، به بررسی نقش اصول فقه تربیتی در اصلاح و تقویت اخلاق آموزشی پرداخته و نشان می دهد که مفاهیمی چون نیت، مسئولیت پذیری، ادب، احترام، و مراقبت از حقوق دیگران، در منابع فقهی به گونه ای مطرح شده اند که قابلیت اجرایی در محیط های آموزشی را دارا هستند. در بخش نخست مقاله، به تبیین مفهوم فقه تربیتی و جایگاه آن در منظومه علوم اسلامی پرداخته می شود. سپس با استناد به آیات قرآن، روایات اهل بیت (ع)، و آرای تربیتی علمای برجسته، اصول اخلاقی استخراج شده از فقه تربیتی با ساختار اخلاق آموزشی در مدارس تطبیق داده می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از آموزه های فقه تربیتی در طراحی برنامه های تربیتی مدارس، نه تنها موجب ارتقاء سطح اخلاق فردی و اجتماعی دانش آموزان می شود، بلکه زمینه ساز تقویت هویت دینی و کاهش آسیب های رفتاری نیز خواهد بود. در پایان، پیشنهادهایی برای نهادینه سازی این آموزه ها در نظام آموزش و پرورش ارائه شده است؛ از جمله بازنگری در محتوای درسی، آموزش مربیان با رویکرد دینی، و طراحی فعالیت های تربیتی مبتنی بر فقه اخلاقی

کلیدواژه ها:

فقه تربیتی ، اخلاق آموزشی ، تربیت اسلامی ، مدارس ، رفتار اخلاقی ، آموزش و پرورش