نقش سبک رهبری مدیران مدارس در ایجاد محیط آموزشی مشارکتی و انگیزشی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 102

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CPESCONF24_401

تاریخ نمایه سازی: 8 شهریور 1404

چکیده مقاله:

در عصر تحولات پرشتاب آموزشی، نقش مدیران مدارس به عنوان رهبران آموزشی، بیش از پیش اهمیت یافته است. سبک رهبری مدیران نه تنها بر ساختار اداری و فرایندهای اجرایی مدرسه اثرگذار است، بلکه مستقیما در کیفیت فضای یادگیری، انگیزش معلمان و مشارکت فعال دانش آموزان تاثیر دارد. سبک رهبری مشارکتی، تحولی، دموکراتیک یا حتی اقتدارگرایانه، می تواند زمینه ساز تعامل مثبت یا منفی در محیط آموزشی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک رهبری مدیران مدارس در ایجاد محیطی مشارکتی و انگیزشی برای معلمان و دانش آموزان انجام شده است. در این راستا، نخست مبانی نظری مرتبط با نظریه های رهبری شامل سبک های تحول گرا، خدمت محور، مشارکتی و وظیفه گرا مورد بررسی قرار گرفته است. سپس با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، تاثیر این سبک ها در ارتقاء مشارکت جمعی، افزایش انگیزه های درونی، تقویت حس تعلق، و کاهش تعارضات محیطی در مدارس مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های مطالعاتی متعدد نشان می دهد مدیرانی که از سبک رهبری تحول آفرین و مشارکتی استفاده می کنند، بیش از دیگران قادرند محیطی ایجاد کنند که در آن معلمان احساس ارزشمندی، اختیار و اعتماد می کنند و دانش آموزان با انگیزه در فعالیت های درسی و فوق برنامه شرکت می نمایند. از سوی دیگر، سبک های رهبری استبدادی یا وظیفه محور بدون در نظر گرفتن جنبه های انسانی و عاطفی محیط آموزشی، در بلندمدت منجر به کاهش مشارکت، دلسردی معلمان و افت انگیزه یادگیری در دانش آموزان می شود. بر اساس بررسی های انجام شده در این پژوهش، سبک رهبری مدیران ارتباط مستقیمی با متغیرهایی چون روحیه معلمان، فرهنگ سازمانی مدرسه، نوع ارتباطات درون سازمانی، انگیزش تحصیلی دانش آموزان و موفقیت برنامه های آموزشی دارد. عوامل زمینه ای مانند جنسیت، سابقه خدمت، تحصیلات و آموزش های ضمن خدمت مدیران نیز می تواند در انتخاب یا تقویت سبک رهبری آنان موثر باشد. همچنین، مشارکت فعال معلمان در تصمیم گیری ها، ایجاد تیم های کاری و جلسات منظم بازخورد، از نتایج مثبت به کارگیری سبک های رهبری دموکراتیک و مشارکتی در مدارس به شمار می آیند. نتیجه گیری این پژوهش حاکی از آن است که توسعه حرفه ای مدیران مدارس در زمینه سبک های نوین رهبری، به ویژه در حوزه های تحول آفرین و مشارکتی، می تواند به عنوان یک راهبرد کلیدی در ارتقاء کیفیت آموزش و یادگیری تلقی شود. توصیه می شود سیاست گذاران آموزشی با طراحی برنامه های توانمندسازی و بازآموزی مدیران، زمینه ساز ایجاد محیطی مشارکتی و انگیزشی در مدارس باشند تا نه تنها کیفیت آموزشی ارتقا یابد بلکه رضایت شغلی معلمان و پویایی دانش آموزان نیز افزایش یابد.

نویسندگان

هستی عباس پورگولی

۱- کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه غیرانتفاعی میعاد واحد مهاباد

زهرا اعزاز

۲-کارشناسی ارشد تاریخ و فسلفه آموزش و پرورش پیام نور واحد میاندوآب