بررسی تاثیرنقش خانواده درکاهش اضطراب مدرسه ای

اضطراب مدرسه ای به عنوان یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی کودکان و نوجوانان در سال های تحصیلی، می تواند عملکرد تحصیلی، اعتمادبه نفس، روابط اجتماعی و سلامت روانی دانش آموز را به شکلی جدی تحت تاثیر قرار دهد. بسیاری از پژوهش ها نشان داده اند که عوامل خانوادگی، از جمله شیوه های فرزندپروری، کیفیت ارتباط والدین با فرزندان، حمایت هیجانی، و میزان امنیت روانی ایجادشده در خانه، از مهم ترین تعیین کننده های شدت و تداوم اضطراب مدرسه ای محسوب می شوند. در این مقاله با مروری نظام مند بر مبانی نظری، شواهد داخلی و خارجی و یافته های روان شناسی رشد، نقش خانواده در کاهش اضطراب مدرسه ای تحلیل شده است. نتایج مرور پژوهش های داخلی (از جمله احمدی، ۱۳۹۸؛ شاملو، ۱۳۹۶) و خارجی (مانند Creswell & Willetts, ۲۰۱۹) نشان می دهد که مداخلات مبتنی بر آموزش والدین، تقویت مهارت های ارتباطی، استفاده از تکنیک های آرام سازی و مدیریت فشارهای تحصیلی می تواند به طور معناداری اضطراب مدرسه ای را کاهش دهد. شواهد حاکی از آن است که فراهم سازی محیطی عاطفی و امن، ایجاد روال منظم در خانه، و برقراری تعامل سازنده با مدرسه از جمله ابزارهای کلیدی برای پیشگیری و مدیریت این مشکل هستند. همچنین، پژوهش های بین المللی تاکید دارند که دخالت فعال خانواده نه تنها در کاهش سطح اضطراب، بلکه در ارتقای سازگاری تحصیلی، بهبود روابط همسالان و افزایش انگیزش یادگیری نیز اثرگذار است. بر این اساس، مداخلات مبتنی بر خانواده می توانند به عنوان یکی از کارآمدترین راهبردها در برنامه های پیشگیری و درمان اضطراب مدرسه ای مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

نقش خانواده ، خانواده ، اضطراب مدرسه ای