بررسی تاثیر فناوری های آموزشی بر تعامل فرهنگی و دینی در مدارس

این پژوهش به بررسی تاثیر فناوری های آموزشی بر تعامل فرهنگی و دینی در مدارس می پردازد و می کوشد روشن کند بسترهای برخط، چندرسانه ای ها و کلاس های هوشمند چگونه می توانند زمینه گفت وگو، هم فهمی و احترام متقابل را میان دانش آموزان تقویت کنند. هدف، تبیین سازوکارهای موثر، عوامل بازدارنده و راه های بهینه سازی بهره گیری تربیتی از فناوری است. روش پژوهش تحلیلی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر است. یافته ها نشان می دهد ترکیب هدایت آموزشی معلم، مشارکت خانواده، پالایش محتوای آموزشی و قواعد روشن مدرسه، اثر فناوری را به سود هم زیستی فرهنگی و پایبندی دینی سوق می دهد. همچنین نبود سواد رسانه ای، پراکندگی منابع و سوگیری سامانه های رایانه ای می تواند به کلیشه سازی و دوقطبی فرهنگی بینجامد. نتایج حاکی است برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر، تمرین گفت وگوی هدایت شده، تولید محتوای بومی با کیفیت و آموزش شهروندی در فضای برخط راهکارهای کارآمدی برای افزایش همدلی و کاهش تعارض است. برای پایش پیامدها پیشنهاد می شود شاخص های کیفی و کمی مانند مشاهده ساختارمند کلاس، گفت وگو با ذی نفعان و تحلیل دستاوردهای یادگیری به کار رود تا پیوند میان نوآوری آموزشی و هویت فرهنگی و دینی به شکلی پایدار تقویت شود

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تعامل فرهنگی ، هویت دینی ، مدرسه ، یادگیری برخط