مطالعه تطبیقی روش های تدریس مبتنی بر سند تحول بنیادین با رویکردهای آموزش هوشمند در مدارس ایران

تحولات سریع علمی و فناورانه، نظام های آموزشی را با چالش سازگاری و هم سویی با رویکردهای نوین یادگیری مواجه ساخته است. در ایران، سند تحول بنیادین آموزش و پرورش به عنوان سند راهبردی تعلیم و تربیت، چارچوبی ارزشی–فرهنگی برای رشد همه جانبه دانش آموزان ترسیم کرده است. در مقابل، آموزش هوشمند با بهره گیری از فناوری های نوین و داده محور، به دنبال شخصی سازی و بهینه سازی فرایند یادگیری است. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی روش های تدریس مبتنی بر سند تحول و رویکردهای آموزش هوشمند، با تاکید بر ارائه الگوی بومی هم سوسازی، انجام شد. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای منابع علمی داخلی و بین المللی است. یافته ها نشان داد هر دو رویکرد در اهداف کلان مانند ارتقای کیفیت یادگیری و مهارت های قرن ۲۱ هم پوشانی دارند، اما در فلسفه، بعد فرهنگی و وابستگی به زیرساخت ها تفاوت دارند. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت طراحی الگوی ترکیبی تاکید می کند که مزایای فناوری را با چارچوب ارزشی–فرهنگی سند تحول تلفیق کرده و با فراهم سازی زیرساخت، آموزش معلمان، و مشارکت ذی نفعان، کیفیت و عدالت آموزشی را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

سند تحول بنیادین ، آموزش هوشمند ، روش های تدریس ، بومی سازی ، فناوری آموزشی ، یادگیری تطبیقی