مدلسازی یادگیری مشارکتی و گروهی با هوش مصنوعی برای بهبود طرح درس های عملی

این مقاله به بررسی مدلسازی یادگیری مشارکتی و گروهی با استفاده از هوش مصنوعی برای ارتقاء کیفیت طرح درس های عملی در محیط های آموزشی می پردازد. هدف اصلی، ارائه چارچوب مفهومی و تحلیلی نوینی است که نحوه ترکیب نقش های هوش مصنوعی با فرآیندهای گروهی در آموزش عملی را تحول می بخشد. در این راستا، ابتدا مفاهیم بنیادین درباره یادگیری مشارکتی و کاربردهای هوش مصنوعی در فضای آموزشی مورد بررسی قرار می گیرد. سپس پژوهش های جدیدی مورد تحلیل قرار می گیرند؛ از جمله چارچوب APCP که نقش تدریجی هوش مصنوعی از ابزار انطباق پذیر تا هم یار فعال و در نهایت هم آموز در روند یادگیری را توضیح می دهد . همچنین، نمونه های کاربردی مانند مدل CLAIS که در آن هوش مصنوعی به عنوان شریک گروهی در فرآیند یاددهی-یادگیری عملی در کلاس های علوم ابتدایی استفاده شده اند مورد بررسی قرار می گیرند . یافته های این تحلیل نشان می دهد که حضور هوش مصنوعی در قالب یک هم یار هوشمند می تواند تعامل میان یادگیرندگان را تحریک کرده، انگیزه دانش آموزان را افزایش داده و یادگیری عمیق تری را در فعالیت های عملی فراهم آورد. در نهایت، با توجه به چالش ها و محدودیت های موجود، مانند مسائل مرتبط با پاسخ گویی (lag) و دقت در تشخیص گفتار، پیشنهاداتی برای طراحی طرح درس هایی ارائه می شود که در آن نقش آفرینی هوش مصنوعی به صورت هدفمند و حمایت گرانه در فرآیندهای گروهی تقویت شود. این رویکرد تحلیلی، بستری نوین برای طراحی فعالیت های عملی و مشارکتی ارائه می دهد که تاثیر مثبت و ملموسی در تعامل آموزشی و نتایج یادگیری دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، هوش مصنوعی ، APCP ، CLAIS ، طرح درس عملی