روان شناسی امنیت روانی کلاس و نقش آن در خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

امنیت روانی کلاس به عنوان یکی از مولفه های بنیادین در روان شناسی تربیتی، شرایطی را فراهم می کند که دانش آموزان بدون ترس از تحقیر یا سرزنش بتوانند ایده ها، پرسش ها و خطاهای خود را بیان کنند و در فرآیند یادگیری مشارکت فعال داشته باشند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش امنیت روانی در ارتقای خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان است. در این راستا، با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و مرور پژوهش های معتبر، ابعاد امنیت روانی شامل اعتماد، حمایت هیجانی، عدالت ادراک شده و احساس تعلق مورد واکاوی قرار گرفت و پیوند آن ها با مولفه های خودتنظیمی همچون هدف گذاری، برنامه ریزی، راهبردهای شناختی و فراشناختی، و پایش پیشرفت تحلیل شد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که ایجاد فضای امن در کلاس، سطح بالاتری از خودکارآمدی، انگیزش درونی و تاب آوری هیجانی را در دانش آموزان تقویت می کند و آنان را به استفاده از راهبردهای عمیق یادگیری سوق می دهد. همچنین روشن شد که نقش معلم در طراحی تعاملات، الگوگیری از خطاپذیری و ارائه بازخورد حمایتی در شکل گیری امنیت روانی و خودتنظیمی نقشی محوری دارد. بر این اساس، نتیجه گیری مقاله بر اهمیت سیاست های مدرسه ای و راهکارهای عملی برای معلمان در جهت پرورش محیط های یادگیری امن و خودتنظیم تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

امنیت روانی کلاس ، خودتنظیمی یادگیری ، خودکارآمدی تحصیلی ، راهبردهای فراشناختی ، تعلق مدرسه ای