سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا بر اساس نظریه رئالیسم تهاجمی

ایالات متحده آمریکا که به عنوان یکی از دو ابرقدرت نظامی و اقتصادی در نظام بین الملل شناخته می شود، در طول حداقل یک قرن گذشته دکترین های گوناگونی را برای پیش برد اهداف خود در عرصه جهانی به کار گرفته که غالبا با تکیه بر نظریه رئالیسم تهاجمی همراه بوده است، مخصوصا پس از جنگ جهانی دوم که تبدیل به یکی از دو قطب ابرقدرت های جهان شده بود، با مداخله مستقیم و غیرمستقیم نظامی، با هدف تامین منافع خود و تصاحب و کنترل منابع و ثروت های کشورهای مورد هدف یا تامین اهداف ژئوپلوتیک، قصد تغییر رژیم در برخی کشورهای اروپا - شمال شرق آسیا - آمریکای لاتین و نقاط دیگر جهان را داشت. از دید تئوری های روابط بین الملل، سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا، غالبا بر اساس نظریه رئالیسم تهاجمی بوده است. چه در دوران ریاست جمهوری دموکرات ها و چه در دوران حاکمیت جمهوری خواهان، سیاست خارجی آمریکا هژمونی طلبی و سلطه جویی بوده است. با این تفاوت که دموکرات ها فقط به حفظ هژمونی می پردازند، ولی جمهوری خواهان علاوه بر حفظ هژمونی، به ارتقای آن نیز اعتقاد دارند و با توجه به اینکه ایالات متحده آمریکا، یکی از اعضای اصلی شورای امنیت سازمان ملل متحد می باشد و باید طبق اصول سازمان مربوطه رفتار کند، برعکس به دلیل روحیه سلطه جویی و هژمونی خواهی، به مداخله و اثرگذاری در مناطق مختلف جهان می پردازد تا به پایگاه هایی دست یابد و بتواند آن پایگاه ها را حفظ نماید.

کلیدواژه ها:

ایالات متحده آمریکا ، سیاست خارجی ، ابرقدرت ، سازمان ملل متحد ، روابط بین الملل ، نظریه رئالیسم تهاجمی ، هژمونی