اثربخشی مذاکره در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از منظر امام خمینی (ره)

یکی از مهم ترین روش های ارتباط برقرار کردن میان افراد و جوامع بشری، در طول تاریخ مذاکره بوده است که به عنوان ارزان ترین و امن ترین وسیله برای رسیدن به اهداف مورد نظر طرف های مذاکره کننده و حل و فصل تعارضات و کشمکش ها و جلوگیری از جنگ ها، محسوب می گردید. امروزه مذاکره اهمیت دوچندان یافته و به عنوان یکی از کلیدی ترین و مهم ترین ابزار در دست دیپلمات ها و سیاست مداران برای حل و فصل تعارضات و اختلافات سیاسی، اقتصادی، نظامی و غیره میان کشورها و تضمین کننده امنیت بین المللی است. با گسترش وسایل ارتباطی و به تبع آن وابستگی دولت ها در ابعاد گوناگون سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و غیره به یکدیگر، مذاکره به عنوان کانون محوری دیپلماسی اهمیت به سزایی در نظام بین الملل یافته، به گونه ای که کشورها برای پیگیری و تامین منافعشان بیش از گذشته نیازمند انجام مذاکره در موضوعات مختلف هستند. مذاکره، یکی از مهم ترین و کاربردی ترین ابزارهای دیپلماسی است که به دنبال حل مسئله با روش بهره گیری از ابزار مذاکره، نه تنها منافع ملی و مصالح کشور را تامین کند، بلکه به دنبال تامین مسالمت آمیز است. در این حوزه، کشوری که رویکرد متعالی به روابط بین الملل دارد، تلاش می کند تا با ارزش های متعالی الهی نیز باشد. مشاهده حوادث و تاریخ پس از انقلاب اسلامی ایران، حاکی از آن است که ابزار مذاکره یکی از کاربردی ترین ابزارهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بوده است. با تکیه بر اهمیت موضوع، این پژوهش با استفاده از منابع مطالعاتی و کتابخانه ای و روش توصیفی – تحلیلی بر آن است به اثربخشی مذاکره در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (از منظر امام خمینی (ره) بپردازد.

کلیدواژه ها:

سیاست خارجی ، روابط بین الملل ، مذاکره ، امام خمینی (ه) ، انقلاب اسلامی ، حکومت اسلامی