تاثیرات هوش هیجانی و موفقیت درامتحانات مدرسه

هوش هیجانی به عنوان مجموعه ای از توانایی ها در شناسایی، ارزیابی و مدیریت هیجانات خود و دیگران، در سال های اخیر به یکی از محورهای اصلی پژوهش های روان شناسی آموزشی تبدیل شده است. مفهوم هوش هیجانی که نخستین بار توسط سالوی و مایر مطرح و سپس توسط دانیل گلمن بسط داده شد، نشان می دهد که موفقیت تحصیلی لزوما تنها تابع بهره هوشی (IQ) نیست، بلکه مهارت های هیجانی و اجتماعی نیز نقش مهمی در عملکرد آموزشی دارند. هدف این پژوهش، بررسی رابطه ابعاد هوش هیجانی شامل خودآگاهی هیجانی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی و مهارت های ارتباطی با موفقیت در امتحانات مدرسه است. مرور ادبیات داخلی و خارجی نشان می دهد که دانش آموزان با سطح بالای هوش هیجانی، اضطراب امتحان کمتری را تجربه کرده، تمرکز بالاتری داشته و از استراتژی های مطالعه اثربخش تری بهره می برند. در همین راستا، شواهد حاصل از مطالعات داخلی، مانند پژوهش احمدی (۱۳۹۸)، و یافته های پژوهشگران بین المللی، چون پارکر و همکاران (۲۰۰۴) و بار-آن (۲۰۰۶)، وجود همبستگی مثبت و معنادار بین هوش هیجانی و موفقیت امتحانی را تایید می کنند. علاوه بر این، نتایج نشان می دهد که آموزش مهارت های هوش هیجانی به دانش آموزان می تواند نه تنها نمرات امتحانی را بهبود بخشد بلکه بر سلامت روانی و کیفیت تعاملات اجتماعی آنان نیز اثرگذار باشد. نتیجه گیری کلی مقاله بیانگر این است که توجه به مولفه های EQ در کنار IQ، می تواند به توسعه یک رویکرد جامع در آموزش و ارزشیابی منجر شود که از یک سو به بهبود عملکرد تحصیلی و از سوی دیگر به ارتقای بهزیستی روانی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، موفقیت تحصیلی ، اضطراب امتحان