یادگیری در زیست بوم دیجیتال؛ بازتعریف رابطه دانش آموز با دانش

در این پژوهش، مسئله تحول رابطه دانش آموز با دانش در بستر زیست بوم دیجیتال مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اصلی، تحلیل چگونگی تغییر نقش دانش آموز از دریافت کننده منفعل به یادگیرنده فعال، خلاق و خودتنظیم در محیط های یادگیری دیجیتال است. روش پژوهش کیفی و از نوع تحلیل محتوای استقرایی بوده که با بررسی تجربیات آموزشی، اسناد برنامه ریزی درسی و مصاحبه با معلمان فعال در حوزه فناوری آموزشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که زیست بوم دیجیتال با فراهم سازی بسترهای تعاملی، شخصی سازی شده و چندرسانه ای، موجب بازتعریف مفهوم دانش و تغییر الگوهای یادگیری شده است. دانش آموزان در این فضا، با بهره گیری از ابزارهای هوشمند، به تولید، تحلیل و انتخاب مسیر یادگیری خود می پردازند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که برای تحقق یادگیری موثر در زیست بوم دیجیتال، بازنگری در نقش معلم، طراحی برنامه های درسی و توسعه سواد دیجیتال ضروری است. همچنین، توجه به چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، سطحی شدن یادگیری و تربیت اخلاقی در فضای مجازی از الزامات اساسی این تحول است.

کلیدواژه ها:

زیست بوم دیجیتال ، یادگیرنده فعال ، بازتعریف دانش ، سواد دیجیتال ، نقش معلم