تحلیل رابطه بین خودکارآمدی معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین خودکارآمدی معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. خودکارآمدی به باورهای معلمان درباره توانایی خود برای مدیریت کلاس و تاثیرگذاری بر یادگیری دانش آموزان اشاره دارد. این باورها می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا کند. روش پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی بوده و جامعه آماری شامل معلمان مدارس متوسطه و دانش آموزان آنان در یک منطقه آموزشی خاص بود. نمونه ای به حجم ۱۵۰ نفر از معلمان و ۳۰۰ نفر از دانش آموزان به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه خودکارآمدی معلمان و نمرات عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین خودکارآمدی معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۴۵، p<۰.۰۱). این بدان معناست که هر چه معلمان باور بیشتری به توانایی های خود داشته باشند، دانش آموزان عملکرد بهتری در امتحانات دارند. همچنین تحلیل رگرسیونی بیانگر آن بود که خودکارآمدی معلمان پیش بینی کننده معناداری برای عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. نتایج این پژوهش اهمیت تقویت باورهای خودکارآمدی معلمان را در راستای بهبود کیفیت آموزش و ارتقای عملکرد دانش آموزان نشان می دهد. از جمله پیشنهادات، برگزاری دوره های توانمندسازی و آموزش مهارت های مدیریت کلاس برای معلمان است. در نهایت محدودیت های پژوهش و زمینه های مطالعات آینده نیز مطرح گردید.

کلیدواژه ها:

عملکرد ، نهایت ، معنادار ، پژوهش