پیامدهای استفاده هدایت شده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار یادگیری بر تفکر انتقادی و خلاقیت

این مقاله پیامدهای استفاده هدایت شده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار یادگیری بر تفکر انتقادی و خلاقیت را بررسی می کند. هدف پژوهش تبیین شرایطی است که در آن راهبردهای هدایت، بازخورد و ساختاردهی وظایف می توانند پرسشگری، ارزیابی شواهد، تولید ایده و انعطاف شناختی را تقویت کنند یا کاهش دهند. روش تحقیق در این مقاله تحلیلی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر است و با تحلیل الگوهای هدایت، انواع محرک های فراشناختی و شیوه های تعامل فراگیر با سامانه انجام شده است. تحلیل متون نشان می دهد اثرگذاری به زمینه، نوع تکلیف، سطح پایه مهارت های فراشناختی و کیفیت داده های آموزشی سامانه وابسته است. یافته ها نشان می دهد هدایت همراه با سوالات سقراطی، درخواست تبیین و توجیه، تعیین گام های میانی و راهنمایی های تدریجی با تاخیر می تواند عمق استدلال و کیفیت ایده پردازی را افزایش دهد. اما هدایت افراطی، ارائه پاسخ های مستقیم و قالب های خشک وابستگی ابزاری را بالا برده و کاهش تلاش شناختی، سطحی شدن تحلیل و همگرایی زودهنگام ایده ها را به دنبال دارد. همچنین چرخه های تناوبی کار فردی و تعامل با هوش مصنوعی، بازتاب نوشتاری و معیارهای شفاف بازخورد می توانند پیکربندی های اثرگذار فراهم کنند. نتیجه پژوهش تصویری متوازن از فرصت ها و مخاطرات ارائه می کند و بر طراحی مسولانه، شفافیت در قابلیت ها و مرزبندی نقش انسان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، دستیار یادگیری ، تفکر انتقادی ، خلاقیت ، هدایت آموزشی