ضرورت توجه به علایق دانش آموزان دوره ابتدایی در طراحی و انتخاب روش های تدریس

هدف این مقاله مروری، بررسی ضرورت توجه به علایق دانش آموزان دوره ابتدایی در طراحی و انتخاب روش های تدریس است. علاقه به عنوان یکی از مولفه های بنیادین یادگیری، نقشی تعیین کننده در انگیزش، مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. در این مقاله با مرور و تحلیل پژوهش های داخلی و خارجی در زمینه نقش علاقه در فرآیند یاددهی–یادگیری، تلاش شد تا اصول کاربردی و پیامدهای نظری آن شناسایی شود.یافته های مرور نشان داد که توجه به علاقه نه تنها موجب افزایش تمرکز و پایداری در یادگیری می شود، بلکه بستر لازم برای تقویت انگیزش درونی و شکل گیری نگرش مثبت نسبت به مدرسه را نیز فراهم می آورد. پژوهش ها حاکی از آن است که روش های تدریس فعال مانند یادگیری بازی محور، پروژه محور، داستان محور و کاوشگری، بیشترین ظرفیت را برای برانگیختن و تداوم علاقه دارند. همچنین، شخصی سازی محتوا و ایجاد فرصت انتخاب برای دانش آموزان، تاثیر چشمگیری بر کیفیت یادگیری نشان داده است. در عین حال، محدودیت هایی همچون تنوع علایق، فشار برنامه درسی رسمی و کمبود منابع، اجرای کامل این رویکرد را دشوار می سازد.در نتیجه گیری، مقاله تاکید می کند که توجه به علایق دانش آموزان نه یک انتخاب اختیاری، بلکه ضرورتی بنیادین برای آموزش اثربخش در مقطع ابتدایی است. استخراج اصول عملی برای معلمان و ارائه پیشنهادهایی برای سیاست گذاران آموزشی می تواند مسیر تحقق آموزش علاقه محور را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

علاقه دانش آموزان ، تدریس فعال ، آموزش ابتدایی ، انگیزش درونی ، شخصی سازی یادگیری