تاثیر هشت هفته مکمل دهی کپسایسین بر بیان ژن هایRunx۲ و ALP در بافت استخوانی موش های صحرایی سالمند نژاد ویستار

زمینه و هدف: کپسایسین به دلیل خواص ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی خود، نقش مهمی در تنظیم بیان ژن های مرتبط با سلامت بافت های مختلف، از جمله بافت استخوانی، ایفا می کند. این مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر هشت هفته مکمل دهی کپسایسین بر بیان ژن های Runx۲  و ALP در بافت استخوانی موش های صحرایی سالمند نژاد ویستار انجام شد. روش ها: در این پژوهش تجربی، ۱۶ موش صحرایی نر سالمند نژاد ویستار به صورت تصادفی به دو گروه مکمل کپسایسین (۸ سر) و کنترل (۸ سر) تقسیم شدند. گروه مکمل به مدت هشت هفته، کپسایسین را به میزان ۵ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، از طریق گاواژ دریافت کردند. ۴۸ ساعت پس از آخرین دوز مکمل دهی، موش ها با تزریق درون صفاقی کتامین و زایلازین بیهوش و سپس قربانی شدند. نمونه های بافت استخوان ران در شرایط استریل جدا شد و بیان ژن های Runx۲ و ALP با استفاده از روش RT-PCR ارزیابی گردید. یافته ها: بیان ژن Runx۲ در گروه مکمل کپسایسین نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت (تغییرات= ۶۹/۳% و ۰/۰۳۸=p). در مقابل، بیان ژن ALP در گروه مکمل افزایش غیرمعنی داری را نشان داد (تغییرات= ۲۸/۴%  و ۰/۰۲۹=p). نتیجه گیری: مکمل دهی کپسایسین به مدت هشت هفته باعث افزایش معنی دار بیان ژن Runx۲ در بافت استخوانی موش های سالمند شد. با توجه به نقش کلیدی Runx۲ در فرآیند استخوان زایی، به نظر می رسد کپسایسین می تواند از طریق تقویت بیان این ژن، به بهبود توده استخوانی در موش های سالمند کمک کند. انجام مطالعات تکمیلی برای تایید این یافته ها ضروری است.

کلیدواژه ها:

Capsaicin ، Runx۲ ، ALP ، Bone Tissue ، Aging ، کپسایسین ، Runx۲ ، ALP ، استخوان ، سالمندی