اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های تنظیم هیجان، ابراز هیجانی و رضایت زناشویی زوجین در آستانه طلاق

مقدمه: زندگی زناشویی ناموفق می تواند تاثیرات منفی بر سلامت جسمی و روحی افراد خانواده بگذارد. تعارض های زناشویی ناشی از ناهماهنگی زن و شوهر در نوع نیازها و روش ارضای آن، اختلاف درخواست ها و طرحواره های رفتاری نامناسب نیز منجر به ایجاد استرس بین زوج ها  می شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین  اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های تنظیم هیجان،  ابرازگری هیجانی و رضایت زناشویی در زوجین در آستانه طلاق انجام گرفت. انجام گرفت. روش کار: روش پژوهش حاضر­ نیمه تجربی شاهد دار آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زوجین در آستانه طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر دزفول در سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از نمونه گیری در دسترس از بین زوجین در آستانه طلاق تعداد ۵۲ زوج و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۲۶ نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه تنظیم شناختی هیجان(CERQ-P) ، پرسشنامه ابرازگری هیجانی(EEQ) و فرم کوتاه مقیاس رضایت زناشویی انریچ(EMS )استفاده شد. برای گروه آزمایش طرحواره درمانی بر  پایه الگوی یانگ و همکاران اجرا شد که شامل ۱۲ جلسه هفتگی ۹۰ دقیقه ای بود. روش تجزیه وتحلیل داده ها آماره های توصیفی میانگین و انحراف معیار و آماره های استنباطی تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری بود. یافته ها:  نتایج نشان داد طرحواره درمانی بر کاهش سبک های تنظیم هیجان غیرموثر، افزایش سبک های تنظیم هیجان موثر، افزایش ابرازگری هیجانی مثبت، افزایش ابرازگری صمیمیت، کاهش ابراز گری هیجانی منفی و افزایش رضایت زناشویی در زوجین در آستانه طلاق موثر بوده است (۰۰۱/۰ p<). نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد طرحواره درمانی موجب بهبود سبک های تنظیم هیجان، ابرازگری هیجانی و رضایت زناشویی در زوجین در حال طلاق شده است.

کلیدواژه ها:

schema therapy ، emotion regulation styles ، emotional expressiveness ، marital satisfaction ، divorce ، طرحواره درمانی ، سبک های تنظیم هیجان ، ابرازگری هیجانی ، رضایت زناشویی ، طلاق