ضرورت توجه مدیریت شهری به چشم اندازی گسترده تر برای احیای معماری بناهای تاریخی

در تغییر کاربری یک بنای تاریخی باید تلاش کرد تا فرم قدیمی آن و ویژگی های فیزیکی در داخل و خارج بنا حفظ شود و عملکرد جدید با نقش گذشته آن و میزان انتظارات ما از واقعیت تناسب داشته باشد. در کشور ما بسیاری از بناها کاربری پیشین خود را از دست داده و به بناهایی با کاربری جدید و گاه نامرتبط تبدیل شده اند؛ این درحالی است که کشورهای توسعه یافته بهترین راهکار حفظ بناهای تاریخی را احیای کاربری اصلی بنا می دانند. احیای معماری بناهای تاریخی نیازمند رویکردهای چندگانه و جامع است که شامل مرمت، بازسازی، تغییر کاربری، و مشارکت جامعه است. مرمت معماری، شاخه ای از هنر معماری است که بر پایه شناخت و مطالعه بناها و بافت های تاریخی و آثار باستانی، به احیا کردن فضاهای تاریخی به لحاظ کالبدی، ساختاری و عملکردی می انجامد. این هنر که شاخه ای آمیخته از دانش، تکنولوژی، مهندسی و هنر معماری می باشد. این رویکردها باید با حفظ اصالت و ارزش های تاریخی بنا، در عین حال به نیازهای معاصر پاسخ دهند. با اجرای این راهکارها می توان به احیای موفق بناهای تاریخی و حفظ میراث فرهنگی و هویتی کشور کمک کرد. بناهای تاریخی در هر شهر، پیشینه و هویت تاریخی آن شهر محسوب می شود که دارای ارزش و اهمیت فراوانی است. اولین نکته در خصوص بناهای تاریخی، حفظ و نگهداری این بناهاست؛ زیرا آنها، علاوه بر اینکه دارای ارزش میراثی قابل توجهی هستند، ارزش افزوده بالایی نیز برای کشور به همراه دارند احیای آثار باقیمانده از گذشته تاریخی شهر، موجب بازیابی هویت فراموش شده آن می شود.

کلیدواژه ها:

بناهای تاریخی ، حفظ ، نگهداری