هوش مصنوعی در مدیریت مدرسه: بهینه سازی، حضور و کاربرد غیاب و برنامه ریزی منابع

مدیریت مدارس در دهه اخیر با چالش هایی همچون افزایش حجم داده های آموزشی، نیاز به تصمیم گیری سریع و دقیق، و محدودیت منابع مواجه شده است. هوش مصنوعی به عنوان ابزاری نوین، پتانسیل بالایی برای رفع این مسائل از طریق بهینه سازی فرآیندها، ارتقای نظام ارزیابی و کاهش خطاهای انسانی دارد. هدف این پژوهش بررسی کاربردهای هوش مصنوعی در مدیریت مدرسه با تمرکز بر پنج حوزه اصلی شامل بهینه سازی تصمیم گیری، افزایش دقت حضور و غیاب، تحلیل اثرات در برنامه ریزی منابع، ارتقای کیفیت نظارت و ارزیابی، و شناسایی موانع پیاده سازی است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و بر مبنای گردآوری داده ها به شیوه کتابخانه ای بوده است. یافته ها نشان داد فناوری های هوش مصنوعی موجب بهبود چشمگیر در سرعت و کیفیت فرآیندهای مدیریتی و آموزشی می شوند، اما مشکلاتی همچون کمبود زیرساخت، نبود استاندارد، و مقاومت فرهنگی همچنان مانع اجرای کامل آن هاست. در نهایت، نتایج تاکید می کند که موفقیت در پیاده سازی این فناوری مستلزم رویکردی ترکیبی شامل آماده سازی فنی، آموزش نیروی انسانی و تدوین سیاست های حمایتی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت مدرسه ، برنامه ریزی منابع ، ارزیابی عملکرد ، حضور و غیاب هوشمند ، چالش های پیاده سازی