نقش قابلیت ها در پیوند سازی و موقعیت گزینی بازیگران اکوسیستم نوآوری: مطالعه موردی در صنعت واکسن ایران

این پژوهش با هدف بررسی نقش قابلیت ها در موقعیت گزینی و ایجاد پیوندهای میان بازیگران در اکوسیستم نوآوری انجام شده است. پژوهش حاضر به تحلیل روابط بین بازیگران، نوع پیوندها، و موقعیت گزینی آنها در فعالیت های کلیدی اکوسیستم نوآوری می پردازد. گزاره های پیشنهادی اصلی مورد تحقیق این است که قابلیت های بازیگران، عامل تعیین کننده ای در موقعیت گزینی و کمیت، کیفیت و نوع پیوندهای آنها در اکوسیستم نوآوری هستند. برای ارزیابی این گزاره های پیشنهادی، مطالعه موردی اکوسیستم نوآوری صنعت واکسن ایران در دوران همه گیری کووید-۱۹ انجام شده است. این صنعت به دلیل تحولات سریع و پیچیدگی بالا در مدت زمان کوتاه، نمونه ای ایده آل برای تحلیل نقش قابلیت ها محسوب می شود. تحلیل داده های این پژوهش شامل تحلیل مضمون کیفی و تحلیل محتوای کمی داده های حاصل از ۲۰ مصاحبه عمیق با خبرگان، مشاهدات پژوهشگر، تحلیل اسناد و گزارش های ملی و بین المللی و همچنین تحلیل داده های ثانویه و مشاهدات پژوهشگر به عنوان متخصص صنعت واکسن بوده است.نتایج تحقیق نشان می دهد که قابلیت های کلیدی بازیگران، مانند توانایی های تحقیق و توسعه (R&D) و مدیریت زنجیره تامین، تامین مالی به طور مستقیم بر موقعیت گزینی آنها در اکوسیستم نوآوری اثرگذار بوده و نوع پیوندهای میان بازیگران را تحت تاثیر قرار می دهد. بازیگرانی که قابلیت های پیشرفته ای در سطح راهبرد یا عملیات دارند، نه تنها در نقش های کلیدی اکوسیستم قرار می گیرند، بلکه با ایجاد پیوندهای باکیفیت تر، مشارکت موثرتری در خلق ارزش مشترک دارند. مهم ترین پیشنهادات این پژوهش، توسعه راهبردهای توانمندسازی قابلیت ها در سطح بازیگران و همچنین سیاست گذاری برای بهبود پیوندهای اکوسیستمی است که می تواند به افزایش انسجام و کارایی اکوسیستم های نوآوری منجر شود. این پیشنهادها به ویژه برای صنایع حساس و راهبردی مانند واکسن سازی، اهمیت حیاتی دارند.

کلیدواژه ها:

ساختار اکوسیستم نوآوری ، قابلیت ، موقعیت گزینی راهبردی ، مزیت رقابتی ، صنعت واکسن