روش های خلاقانه کاهش اضطراب و ترس از امتحان در پایه های ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر فعالیت های محیطی بر پرورش مسئولیت پذیری و همدلی دانش آموزان مدارس ابتدایی شهرستان جوانرود در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. مسئولیت پذیری و همدلی از مهارت های کلیدی اجتماعی و اخلاقی هستند که نقش مهمی در رشد شخصیت و تعاملات اجتماعی کودکان ایفا می کنند. با توجه به محدودیت آموزش های نظری در تقویت این مهارت ها، استفاده از فعالیت های محیطی به عنوان یک روش آموزش تجربی و عملی مورد توجه قرار گرفته است.روش پژوهش نیمه آزمایشی با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان ابتدایی شهرستان جوانرود بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، گروه های آزمایش و کنترل انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مسئولیت پذیری کودکان و پرسشنامه همدلی کودکان بود که از نظر روایی و پایایی مورد تایید قرار گرفتند. مداخله آموزشی شامل برگزاری جلسات فعالیت های محیطی مانند کاشت درخت، پاک سازی محیط مدرسه، مراقبت از حیوانات و پروژه های خدمات اجتماعی بود.نتایج نشان داد که فعالیت های محیطی تاثیر معناداری بر افزایش مسئولیت پذیری و همدلی دانش آموزان دارند. میانگین نمرات مسئولیت پذیری و همدلی در گروه آزمایش پس از مداخله به طور قابل توجهی افزایش یافت، در حالی که گروه کنترل تغییر قابل توجهی نشان نداد. تحلیل کوواریانس و آزمون های آماری دیگر نشان دادند که این تغییرات ناشی از مداخله محیطی بوده و اثر پایدار و مستقلی بر مهارت های اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان دارد.بنابراین، فعالیت های محیطی به عنوان یک روش آموزش تجربی، قادر به تقویت مهارت های اخلاقی و اجتماعی کودکان بوده و پیشنهاد می شود مدارس و معلمان با ادغام این فعالیت ها در برنامه های درسی، فرصت های یادگیری عملی و تجربه های واقعی برای دانش آموزان فراهم کنند. این پژوهش نشان می دهد که تجربه عملی، مشارکت گروهی و مواجهه با نیازهای واقعی دیگران، موثرترین روش برای پرورش مسئولیت پذیری و همدلی در کودکان است.

کلیدواژه ها:

فعالیت های محیطی ، مسئولیت پذیری ، همدلی ، آموزش تجربی ، کودکان مدارس ابتدایی