چگونه توانستم مشکل کم رویی دانش آموزم مرسانا را اصلاح نمایم ؟

بسیاری از دانش آموزانی که در مقایسه با هم کلاسی هایشان، در کلاس غیرفعال اند، از نظر آموزشی و اجتماعی از رفتار مناسبی برخوردارند، اما نسبت به دیگر دانش آموزان آرام تر بوده ، از انجام کار با دیگران سرباز می زنند. بعضی از این دانش آموزان به درجات مختلف، با مشکل خجالتی یا گوشه گیر بودن مواجه اند و عده کمی از آن ها ممکن است به سمت اسکیزوفرنی سوق پیدا کنند. این پژوهش حد واسط این دو گروه از دانش آموزان را مد نظر قرار داده است، دانش آموزانی که عموما به عنوان بچه های کمرو (فاقد اعتماد به نفس و نگران از نظر اجتماعی ) یا گوشه گیر (کسانی که حاضر جواب نیستند، تمایلی به برقراری ارتباط ندارند و خیالباف اند) شناخته می شوند. همان طور که می دانیم هر جا که انتظارات اجتماعی جدید و مبهم باشند، درجاتی از خجالت کشیدن ، طبیعی است اما خجالتی بودن وقتی تبدیل به یک مشکل می شود که صرفا وابسته به موقعیت نبوده، بلکه اختیاری باشد، تا جایی که به فرد برچسب خجالتی زده شود. به ویژه در موقعیتی که فرد این برچسب را پذیرفته ، آن را درونی کند، ممکن است الگوی جامعی از خجالتی بودن در او ایجاد شود و علائم دیگری مثل : عدم اعتماد به نفس در ورود به موقعیت اجتماعی و ناراحتی و سرباز زدن از ظاهر شدن در حضور دیگران ، در وی ظاهر گردد. در سال تحصیلی ۱۴۰۴ - ۱۴۰۳ وقتی مشاهده کردم که یکی از دانش آموزانم به نام مرسانا کم حرف و خجالتی است و همچنین کمتر سعی می کند در فعالیت های کلاسی و فعالیت های گروهی شرکت کند تصمیم گرفتم مشکل کم رویی او را حل نمایم . با تجزیه و تحلیل اطلاعات، راهکارهایی همچون پرورش مهارت های اجتماعی، پرورش اعتماد به نفس، دادن مسئولیت اصلی در گروه و صمیمیت با دانش آموز را انتخاب کردم . بعد از اجرای راه حل ها، مشاهده کردم که دانش آموز در فعالیت های گروهی و داوطلبانه شرکت فعال دارد و مشکل کم رویی و او تا حدود زیادی حل شده است .