نقش فقدان یا افراط در کنترل والدین بر خودمختاری و سلامت روان فرزندان

کنترل والدین یکی از اصلی ترین متغیرهای تاثیرگذار بر مسیر رشد و سلامت روانی کودکان و نوجوانان محسوب می شود که شیوه آن می تواند نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یا تضعیف خودمختاری فرزندان ایفا کند. این مقاله، با تمرکز بر تاثیرات متضاد فقدان و افراط در اعمال کنترل والدین، به تبیین پیامدهای هر یک از این رویکردها بر خودمختاری و سلامت روان فرزندان می پردازد. مطالعات متعدد بیانگر آن است که کنترل بیش از اندازه یا سخت گیرانه، اگرچه گاه با هدف حمایت از فرزند و محافظت در برابر آسیب های محیطی انجام می شود، اما اغلب منجر به بروز احساس وابستگی شدید، کاهش ابتکار عمل، ضعف در تصمیم گیری مستقل و افزایش اضطراب در فرزندان می شود. این دسته از فرزندان معمولا در مواجهه با چالش ها و بحران های زندگی، میزان تاب آوری و توانمندی کمتری از خود نشان داده و در بزرگسالی، بیشتر مستعد مشکلات هیجانی و اجتماعی هستند. در این میان، اهمیت تعادل در اعمال کنترل والدین برجسته می شود؛ به گونه ای که حمایت عاطفی توام با ایجاد چارچوب های روشن و ایجاد فرصت برای تمرین تصمیم گیری و استقلال، مسیر مناسب تری برای رشد خودمختاری و سلامت روان به شمار می رود. افراط یا تفریط در کنترل والدین، هر یک می تواند آثار جبران ناپذیری بر رشد شخصیت و سلامت روان نسل آینده جامعه برجا گذارد.

کلیدواژه ها:

کنترل والدین ، خودمختاری فرزندان ، سلامت روان ، سبک فرزندپروری ، رشد روان شناختی و استقلال کودکان