بررسی پیامدهای اجتماعی گذار از آموزش سنتی به آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی در مدارس

گذار از آموزش سنتی به آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) در مدارس، تحولی بنیادین را در اکوسیستم آموزشی رقم زده است. این دگرگونی، با خود پیامدهای اجتماعی عمیق و چندوجهی را به همراه دارد که نیازمند تحلیل و بررسی دقیق است. هدف از این پژوهش، بررسی جامع این پیامدها با تمرکز بر ابعاد اجتماعی است. هوش مصنوعی پتانسیل بالایی برای شخصی سازی فرآیند یادگیری، افزایش دسترسی به منابع آموزشی، و ارتقای مهارت های لازم برای آینده دارد (ستاکه و همکاران، ۱۴۰۲). با این حال، نگرانی هایی در مورد شکاف دیجیتال، نابرابری آموزشی، تغییر نقش معلمان، و تاثیر بر تعاملات اجتماعی دانش آموزان نیز وجود دارد. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به کنکاش در جوانب مثبت و منفی این گذار می پردازد. از جمله مهمترین پیامدهای مثبت می توان به توانمندسازی دانش آموزان برای یادگیری خودراهبر، فراهم آوردن فرصت های آموزشی برابر برای مناطق محروم، و توسعه مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله اشاره کرد. در مقابل، چالش هایی نظیر لزوم بازآموزی معلمان، خطر کاهش تعاملات انسانی، و مسائل مربوط به حفظ حریم خصوصی داده ها، از جمله نکات قابل تامل هستند. این مقاله تلاش می کند تا با ارائه یک چارچوب تحلیلی جامع، به سیاست گذاران و دست اندرکاران حوزه آموزش کمک کند تا برنامه ریزی های موثرتری را برای بهره برداری بهینه از قابلیت های هوش مصنوعی و به حداقل رساندن خطرات احتمالی آن در نظام آموزشی صورت دهند. در نهایت، با در نظر گرفتن تمامی این ابعاد، می توان راهبردهایی برای ایجاد یک نظام آموزشی عادلانه، فراگیر و کارآمد در عصر هوش مصنوعی ارائه داد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، آموزش سنتی ، پیامدهای اجتماعی ، مدارس ، تحول دیجیتال