نمادهای کهن الگویی در داستان عاشیق غریب و شاه صنم بر اساس روایت های ایران و ترکیه

نمادگرایی کهن الگویی مفهومی است که کارل گوستاو یونگ مطرح کرده است. یونگ در نظریه خود اعلام کرده است که یک ناخودآگاه مشترک در همه افراد وجود دارد و نام آن را کهن الگو نامیده است. نمادگرایی کهن الگویی در تولیدات هنری به ویژه ادبیات کاربرد دارد. یکی از این تولیدات هنری، داستان های عامیانه است. داستان های عامیانه با موضوعات مختلف اعم از عشقی و حماسی قرن هاست که به وجود آمده است. عاشق ها و راویان برخی از داستان ها را در محیط هایی که افراد جمع می شوند مثل قهوه خانه ها و مجالس جشن و عروسی و غیره نقل می کنند. داستان عاشیق غریب و شاه صنم در ایران، ترکیه، آذربایجان و کشورهای حوزه قفقاز دهان به دهان نقل می شود و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است، در این پژوهش داستان عاشیق غریب و شاه صنم بر اساس روایت های ایران و ترکیه و تئوری جوزف کمپبل در خصوص مراحل «جدایی، بلوغ و بازگشت» کهن الگوهای «پرسونا»، «سایه»، «آنیما - آنیموس»، «پیر فرزانه» و «مرحله بازگشت» مورد بررسی قرار خواهد گرفت.