نقش برنامه ریزی شهری در توسعه شهرسازی

شهر بزرگترین نماد تمدن بشری است که بشر آن را برای امنیت و آسایش خود بنا نموده است. شهر تنها یک سکونتگاه نیست ، بلکه آبادی است که روح اجتماع در آن دمیده شده است و از آن هویت می گیرد هویت شهری ، هویت جمعی است که با تبلور عینی در فیزیک و محتوای شهر معنادار می شود و به واسطه ایجاد تداعی خاطرات عمومی در شهروندان ، و تعلق خاطر شهرنشینان را به سوی شهروند شدن هدایت می کند. پس هرچند که هویت شهر خود معلول فرهنگ شهروندان آن است؛ لیکن فرآیند شهروند سازی را تحت تاثیر قرار داده و می تواند باعث تدوین معیارهایی مرتبط با مشارکت و قضاوت نزد ناظران و ساکنان گردد. از آنجایی که « هویت» مجموعه ای از صفات و مشخصاتی است که باعث «تشخص» یک فرد یا اجتماع از افراد و جوامع دیگر می شود؛ شهر نیز به تبعیت از این معیار ، شخصیت یافته و مستقل می گردد. مقوله هویت به طور عام و هویت شهری به طور خاص از جمله مقولاتی است که به جهت نقشی که در شناخت افراد ، اشیا ، اجتماعات و مکان ها دارد ، حائز اهمیت فراوان است. علی رغم اهمیت این موضوع در دوران اخیر بحران هویت شهری به صورت نگران کننده ای احساس می گردد شهرها و فضاهای شهری در گذشته از استقلال ، شخصیت و هویت ویژه ای برخوردار بوده اند؛ در حالی که آنچه از اغلب شهرهای کنونی در ذهن عموم شکل می گیرد جز مجموعه ای از ساختمان های بلند ، خیابان ها ، ادارات و پارک ها نیست که در نتیجه آن ، تعلق خاطر به این فضاها به مرور کمتر و کمتر می شود. اصول مذکور به بهترین شکل در چارچوب توسعه ی پایدار نهفته است. . در این مقاله ضمن پرداختن به بیان روشنتری از مفهوم ارتباط میان توسعه پایدار و مدیریت شهری را مورد بررسی قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

رویکرد آینده نگر ، شهرهای پایدار ، مدیریت شهری ، شهرداری ها ، رویکرد آینده نگر.