آثار پایان تحریم های نفتی ، مالی و اشخاص مرتبط با برنامه هسته ای ایران ، براساس مفاد قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت

تحریمها علیه ایران مجموعه اقداماتی است که از سوی جامعه جهانی با هدف مجازات نظام جمهوری اسلامی یا وادار کردن حکومت به تغییر رفتارش انجام می شود. عمده تحریمها علیه ایران پس از وقوع انقلاب ۵۷، بعد از گروگانگیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در تهران شکل گرفت و در پی چالش بر سر برنامه هسته ای ایران شدت بیشتری یافت. برنامه اتمی ایران از سال ۷۳۸۵ به دنبال ارجاع پرونده این کشور از آژانس بین المللی انرژی اتمی به شورای امنیت سازمان ملل متحد، با تحریمهای مختلفی مواجه شده است. هدف از انجام این پژوهش بررسی آثار پایان تحریم های نفتی ، مالی و اشخاص مرتبط با برنامه هسته ای ایران ، براساس مفاد قطعنامه ۳۳۲۱ شورای امنیت است. نوع روش تحقیق حاضر توصیفی – تحلیلی و روش گردآوری مطالب مطالعات کتابخانه ای است. نتایج نشان داد قطعنامه ۵۸۳۳ شورای امنیت پس از ۳۵ سال گفتگو در مورد فعالیتهای هسته ای ایران با اعضای گروه ۷+۵ در تاریخ ۸۳ تیرماه ۱۳۸۵ توسط تیم مذاکره کننده از مسئولان وزارت خارجه به ریاست وزیر امور خارجه وقت، کشور ایران موفق به توافق هسته ای با گروه ۷+۵ گردید. پس از آن این توافق در تاریخ ۳۳ تیرماه ۱۳۸۵ در شورای امنیت به رای گذاشته شد که با تصویب آن در آن شورا تبدیل به قطعنامه ۵۸۳۳ گردید که همراه با تصویب آن هر شش قطعنامه پیشین که علیه ایران صادر شده و منجر به تحریمهای وسیع در رابطه با موضوع هسته ای علیه این کشور شده بود را ملغی کرد؛ همچنین ایران را از ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد خارج کرد.

کلیدواژه ها:

تحریم نفتی ، تحریم مالی ، تحریم اشخاص ، برنامه هسته ای ایران ، قطعنامه ۳۳۲۱ شورای امنیت