نقش قرارداد درمان در تعیین حدود مسئولیت پزشک از منظر فقه، قانون مدنی ایران و حقوق تطبیقی

قرارداد درمان به عنوان مبنای حقوقی رابطه پزشک و بیمار، نقش تعیین کننده ای در تبیین حدود مسئولیت پزشک دارد. در نظام حقوقی ایران، با وجود پذیرش اصول کلی قراردادها در فقه امامیه و قانون مدنی، هنوز چارچوب مشخصی برای این نوع رابطه قراردادی تدوین نشده و همین امر سبب ابهام در تشخیص مسئولیت های حرفه ای پزشکان می شود. هدف این پژوهش، تحلیل جایگاه قرارداد درمان در فقه، حقوق ایران و حقوق تطبیقی و بررسی تاثیر آن در تحدید یا توسعه مسئولیت مدنی پزشک است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از منابع فقهی، قوانین داخلی و تطبیق با نظام های حقوقی فرانسه و انگلستان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در حقوق تطبیقی، به ویژه پس از تصویب قوانین حمایتی در فرانسه و تحولات رویه های قضایی در انگلستان، جایگاه قرارداد درمان تقویت شده و تعهدات پزشک شفاف تر تعریف شده اند. در نتیجه، پیشنهاد می شود که با اصلاح قوانین داخلی، تعریف روشن تری از ماهیت، آثار و استثناءات قرارداد درمان ارائه گردد تا هم حقوق بیمار تضمین شود و هم پزشک با معیارهای حرفه ای منصفانه تری مورد ارزیابی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

قرارداد درمان ، مسئولیت پزشک ، رضایت آگاهانه ، حقوق تطبیقی