بررسی آثار جبران خسارت معنوی در نظام های حقوقی ایران و انگلستان

در نظامهای حقوقی، ایفای تعهدات یکی از اصول اساس ی برای حفظ نظم و اعتماد در روابط حقوقی است. عدم انجام تعهد در حقوق به معنای نقض یا عدم انجام بهموقع و صح یح تعهداتی است که یک فرد یا نهاد بهموجب قرارداد یا قانون به آن ملزم شده است. این عدم انجام می تواند به شکلهای مختلفی مانند عدم اجرای تعهد یا ناقص عمل کردن به تعهد بروز کند. بنابراین، نقض تعهدات قراردادی یا عدم ایفای تعهد، اغلب منجر به ایجاد خسارت برای طرف متعهدله می شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین آثار جبران خسارت معنوی در نظام های حقوقی ایران و انگلستان قصد دارد تا با روش توصیفی- تحلیلی دلایل خسارت ناشی از عدم ایفای تعهد با محوریت شیوههای ضمانت اجرای خسارت ناش ی از عدم ایفای تعهد، راه حل اجرایی دیگر جبران خسارت معنوی ناشی از عدم اجرای تعهد، نحوه ارزیابی خسارت ناشی از عدم ایفای تعهد پیش از وقوع خسارت را با نگاه تطبیقی پردازش نماید. نتایج این پژوهش نشان می دهد که هر دو نظام، اصول مشترک ی در جبران خسارت معنوی دارند، اما در رویههای قضایی، ضمانتهای اجرایی و شرایط مطالبه خسارت تفاوتهایی دارند. حقوق ایران مبتنی بر فقه امامیه و قانون مدنی است که بر لزوم انجام تعهد و جبران خسارت معنوی تاکید دارد، در حالی که حقوق انگلستان با تاثیرپذیری از حقوق فرانسه، قواعد منسجم تری برای جبران خسارت، از جمله خسارات معنوی، پیشبینی کرده است.

کلیدواژه ها:

خسارت معنوی ، عدم ایفای تعهد ، حقوق ایران ، انگلستان