بررسی انتشار فرآیند دادرسی در فقه و حقوق کیفری ایران

امروزه از منظر جامعه بینالملل، علنی بودن جریان محاکمات کیفری یکی از معیارهای سنعرعای حقوق بشر در دنیا به شمار می آید. علنی بودن جریان دادرسی علاوه بر افزایش اعتماد عمومی به دستگاه قضاوت، کارکردهای آموزشی را نیز در ایده آل و مطلوب تر از آن، نقش ویژه ای را در بازداری از جرم در جامعه ایفا نماید. از دیگر سو، حقوق متهم یا متهمین، در ارتباط علنی به لحاظ شناخت وقایع و تقابل طرفین دعوی و بازخوردهای قضایی به لحاظ قضاوت وجدان عمومی، بیع از ایع مورد توجه قرار می گیرد. آیندگان نظام عدالت کیفری، اذرگیاری منفی در جریان دادرسی، نقض محرمانگی، تشویش و تزلزل در امنیت روانی جامعه و تخدیع اصنوف کرامت مدار حاکی از دادرسی کیفری از جمله نگرانی های جدی مخالفان علنی بودن و طرفداران سری بودن را شکل می دهد. انتشار جریان دادرسی، به عنوان مدد مرزناشناسانه ی علنی بودن، قید دیوارها و حصارهای فیزیکی را گسسته و در عصر تکنولوژی و فضای سایبری، با وسعت و سرعتی حیرت انگیز، دادگاهی به گستره ی تمام دنیا و محاکمه های در منظر میلیاردها انسان را فراهم ساخته است. انتشار جریان دادرسی تحت تدابیر ویژه و در سایه ی اصول «حفظ کرامت انسانی متهم » و « حفظ مصالح عمومی » می تواند عادلانه بودن دادرسی کیفری را به قضاوت عموم واگیرد. این مقاله، به روش تحلیلی - توصیفی، درصدد آن است تا به مدد نظرگاه های موافقین و مخالفین، و با توسل به نگاه تقنینی کشور، این موضوع چالش برانگیز را نقادانه مورد بررسی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

دادرسی علنی ، سری بودن ، انتشار جریان دادرسی