واکاوی ابعاد و مولفه های فقهی و حقوقی مبانی امضای الکترونیکی

امروزه با توجه به گسترش روز افزون وسایل ارتباطی و انترنتی، بسیاری از فعالان گستره تجارت و قرارداد از رهگذر بسترهای فضای مجازی اقدام به انعقاد قرارداد می کنند. از آنجایی که میان طرفین قرارداد فاصله مکانی وجود دارد، طرفین در بسیاری از موارد به صورت الکترونیکی، توافقات قراردادی شان را امضا می کنند. در این میان بحث از اعتبار و کاربردهای امضای الکترونیکی مطرح می شود؛ زیرا بر خلاف گذشته، امضا به صورت فیزیکی و حضوری انجام نمی شود. این مسئله باعث پدیداری پرسش از اعتبار امضای الکترونیکی را مطرح می سازد و از سوی دیگر، در صورت معتبر بودن امضای الکترونیکی، پرسش از کاربرده آن به وجود می آید؛ به این معنا که با توجه به ملاحظات قراردادهای تجاری و بین المللی، امضای الکترونیکی تنها در این عرصه قابل به کارگیری است یا این هم می تواند در گستره قراردادهای داخلی نیز مورد استفاده باشد. در پژوهش حاضر تلاش شد تا با روش تحلیلی-توصیفی و ابزار کتابخانه به پرسش های پیشین پاسخ داده شود. یافته پژوهش آن است که با از یک سو، با تمسک به ضوابط فقهی و مقررات قانونی می توان اعتبار امضای الکترونیکی را توجیه نمود. در پژوهش حاضر با تمرکز به اصل مصلحت و اصل حمایت و مقررات قانونی اعتبار امضای الکترونیکی سنجش شده، اما بهره مندی از آن اثبات شد. آن گاه که اعتبار امضای الکترونیکی به اثبات رسید، می توان گفت که کاربرد امضای الکترونیکی محدود به تجارت بین المللی یا قرارداد ویژه نیست؛ بلکه می تواند همه گستره های اعمال حقوقی را پوشش دهد.

کلیدواژه ها:

امضای الکترونیکی ، مبانی فقهی و حقوقی ، ضوابط فقهی ، قانون تجارت الکترونیک