ارزیابی شرایط متمایز فسخ قراردادهای تجارت الکترونیک در حقوق ایران و حقوق انگلیس

فسخ به معنی بر هم زدن عقد، یکی از اسباب سقوط تعهدات هست که در حقوق اسلام و حقوق موضوعه ایران به رسمیت شناخته شده است. فسخ پایان دادن اختیاری قرارداد به وسیله ی یکی از دو طرف، یا شخص ثالث است. فسخ در قانون مدنی یک حق مالی، قابل انتقال، قابل سقوط و اسقاط هست. قانون مدنی ایران در مواد زیادی به احکام و آثار و شرایط فسخ ناشی از خیارات اشاره کرده است. در قانون تجارت الکترونیک امکان فسخ قرارداد با عنوان اعمال حق انصراف پیش بینی شده است و موارد اندک وبعضا دارای ابهامی به این موضوع مهم اختصاص یافته است از وجوه اشتراک در مطالعه تطبیقی فسخ معاملات الکترونیکی در ایران و انگلستان وجود تشابه انجام هر دو خیار برای عدم شکل گیری معامله به کار می رود و هر دو مختص مشتری است و بایم حق خیار مجلس را ندارد. این خیار تا زمانی که هر دو در حال میتینگ هستند چه سنتی و چه مجازی از هم جدا نشدن این خیار وجود دارد. در زمینه وجوه افتراق نیز خیار مجلس در حقوق ایران پس از بیان قبول در انعقاد عقد است اما در حقوق انگلیس قبل از بیان قبول و صرفا پس از ایجاب خریدار می باشد. همچنین خیار مجلس در حقوق ایران در خالل مجلس و در مدت عدم تفرق خریدار و فروشنده اعتبار دارد پس از جدایی آنها حق جدائی فوری از یکدیگر، خیار از بین می رود اما مدت خیار در حقوق انگلیس عرفی است و تا زمانی که ایجاب اعتبار دارد و توالی حفظ شده است ادامه دارد هر چند طرفین فورا از هم جدا شده ب اشند

کلیدواژه ها:

قراردادهای الکترونیک ، فسخ ، خیارات ، حقوق انگلستان ، متعاملین