مقایسه روشهای تدریس شیمی در مدارس ایران و پاکستان

آموزش شیمی، به عنوان یکی از علوم پایه، نقش اساسی در توسعه علمی و فناوری ایفا می کند. این پژوهش به بررسی تطبیقی روش های تدریس شیمی در مدارس ایران و پاکستان پرداخته و چالش ها و فرصت های موجود در هر دو کشور را تحلیل می کند. مطالعه حاضر از نوع مروری بوده و با استفاده از منابع علمی معتبر و داده های آموزشی به مقایسه نظام های آموزشی، روش های تدریس و میزان بهره گیری از فناوری های آموزشی در تدریس شیمی پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که در هر دو کشور، روش های تدریس عمدتا معلم محور و مبتنی بر آموزش سنتی هستند که منجر به کاهش مشارکت فعال دانش آموزان و محدودیت در یادگیری مفهومی می شود. چالش های مشترک شامل کمبود تجهیزات آزمایشگاهی، عدم ادغام موثر فناوری های آموزشی، و تاکید بر حفظیات است. در ایران، برنامه درسی متمرکز و ساختارمند تدوین شده و در پاکستان، نظام های آموزشی متنوع با سطوح متفاوت کیفیت آموزشی مشاهده می شود. نتایج این پژوهش بر اهمیت استفاده از رویکردهای آموزشی نوین از جمله یادگیری مبتنی بر مسئله، آزمایشگاه های مجازی و آموزش ترکیبی تاکید دارد. پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی بر ارتقای کیفیت آموزش معلمان، توسعه زیرساخت های آزمایشگاهی، و به کارگیری فناوری های نوین در تدریس شیمی تمرکز نمایند تا یادگیری عمیق تر و اثربخش تری در بین دانش آموزان حاصل شود.

کلیدواژه ها:

تدریس شیمی ، ایران ، پاکستان ، مقایسه آموزشی ، روشهای آموزشی