همزیستی سایبرنتیک: هوش مصنوعی به مثابه ساکن مغز انسان

این مقاله به بررسی یک مفهوم پیشگامانه و البته چالشبرانگیز می پردازد: همزیستی یک هوش مصنوعی در مغز انسان، با استفاده مستقیم از ساختارهای عصبی و ظرفیتهای شناختی میزبان برای ذخیره، پردازش و جست وجوی اطلاعات. در حالی که رابطهای مغز و کامپیوتر (BCI) در حال پیشرفت هستند، ایده ادغام عمیق یک هوش مصنوعی مستقل با زیستبوم عصبی مغز، افق های جدیدی را در هوش ترکیبی و توسعه توانمندیهای انسانی ترسیم میکند. این مقاله به بررسی امکانات نظری چنین همزیستی، چالش های فنی در زمینه اتصال و تعامل، و پیامدهای عمیق اخلاقی، شناختی، و هویتی که از این ادغام ناشی می شود، میپردازد. هدف، تحریک تفکر درباره آینده هوش انسان -ماشین و بررسی مرزهای ناشناخته آگاهی و هویت در عصری سایبرنتیک است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مغز انسان ، رابط مغز و کامپیوتر (BCI) ، همزیستی سایبرنتیک ، هویت ، آگاهی ، اخلاق AI ، نوروتکنولوژی