نقش هوش هیجانی در بهبود تعاملات آموزشی و تربیتی

هوش هیجانی به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد شخصیتی و روان شناختی، نقشی کلیدی در بهبود تعاملات آموزشی و تربیتی ایفا می کند. پژوهش ها نشان می دهد که توانایی درک، تنظیم و مدیریت هیجان ها نه تنها موجب ارتقای ارتباطات موثر میان معلم و دانش آموز می شود، بلکه زمینه ساز افزایش انگیزش، خودکارآمدی و یادگیری عمیق در محیط های آموزشی است (گلمن، ۱۳۹۷). در فرایند یاددهی–یادگیری، مهارت های هوش هیجانی می توانند تعارضات را کاهش داده، روابط مثبت را تقویت کرده و فضای آموزشی را به محیطی امن و حمایتگر تبدیل نمایند. این امر به ویژه در تربیت دانش آموزان اهمیت دارد، زیرا تعاملات تربیتی سازنده نیازمند شناخت هیجان ها و همدلی است. همچنین شواهد نشان داده است که تقویت هوش هیجانی معلمان و دانش آموزان می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش اضطراب امتحان و تقویت سلامت روانی منجر شود (شریفی، ۱۳۹۸). بنابراین، توجه به آموزش و پرورش مبتنی بر هوش هیجانی ضرورتی انکارناپذیر در نظام آموزشی امروز به شمار می آید و می تواند به پرورش نسلی توانمندتر، مسئول تر و اجتماعی تر کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تعاملات آموزشی ، تربیت ، سلامت روان ، یادگیری موثر