نقش خانواده در اجتمایی شدن کودکان

والدین به شکل ابتدایی در اجتماعی شدن فرزندشان نقش دارند. آن ها از طریق آموزش مستقیم فرزندانشان را اجتماعی میکنند. این مرحله با دادن اطلاعات یا تقویت رفتارهایی که ارزشمند یا مطلوب والدین است، انجام می شود.روند تعامل با فرزندانشان، والدین نقش الگوهای مهمی را بازی می کنند. نوجوانان همانطور که مهارت خوی اجتماعی را از طریق آموزش های مستقیم والدین می آموزند، با مشاهده نحوه ی عملکرد والدین در موقعیت های اجتماعی، چگونگی عملکرد اجتماعی را یاد می گیرند. به علاوه والدین برای رفتار های مناسب در بعضی از فعالیت های اجتماعی نیز الگو قرار می گیرند؛ از قبیل تفکر اخلاقی و رفتارهای خاص مربوط به نقش جنسی. به طور کلی می توان گفت والدین برای رفتارهای اجتماعی دوره ی بزرگسالی هم که قرار است، نوجوان بیاموزد، الگو قرار میگیرد. علاوه بر این نوع رفتاری که والدین با فرزندان دارند نیز در اجتماعی شدن آنان موثر است. بر اساس اصل سرمشق گیری ( الگو بودن والدین ) والدینی که به دیگران کمک می کنند و به حار دیگران مفید هستند، معمولا فرزندانی با همین خصوصیات دارند. علاوه بر این، والدینی که برای ناراحتی فرزندان خود ابراز همدردی می کنند، فرزندانی تربیت می کنند که با دیگران همدلی دارند. بنابراین والدین مهم ترین عامل در اجتماعی کردن و تثبیت رفتار های جامعه پسندانه نوجوانان هستند.