طراحی فضاهای انعطاف پذیر و تعاملی برای گروه های کوچک دانش آموزی

طراحی محیط های آموزشی نقش بسزایی در کیفیت یادگیری و تعامل دانش آموزان دارد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر فضاهای انعطاف پذیر و تعاملی بر عملکرد و یادگیری گروهی دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم یکی از مدارس ابتدایی ناحیه ۳ کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نوع پژوهش توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی و کیفی (روش تلفیقی) است. نمونه شامل ۱۴۸ دانش آموز و ۶ معلم بود که داده ها از طریق پرسشنامه، مشاهده مستقیم کلاس ها و مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان جمع آوری شد.یافته ها نشان داد که انعطاف پذیری فضا با افزایش تعامل کلاسی، انگیزش تحصیلی و یادگیری گروهی ارتباط مثبت و معناداری دارد. همچنین، تحلیل های کیفی نشان داد که تغییر چیدمان کلاس، دسترسی به فناوری های آموزشی و وجود محیط های باز و قابل تغییر، زمینه را برای فعالیت های گروهی و ارتقای مهارت های اجتماعی–شناختی دانش آموزان فراهم می کند. دانش آموزان پایه ششم از فضاهای تعاملی بیشترین بهره را برده اند و معلمان بر ضرورت طراحی محیط های آموزشی انعطاف پذیر برای افزایش مشارکت دانش آموزان تاکید کردند.نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی هوشمندانه و انعطاف پذیر فضاهای آموزشی می تواند علاوه بر بهبود یادگیری گروهی، انگیزش و رضایت دانش آموزان را افزایش دهد و به ارتقای کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

فضاهای انعطاف پذیر ، محیط تعاملی ، یادگیری گروهی ، انگیزش تحصیلی ، طراحی آموزشی