تاثیر سبک رهبری پدرانه برعملکرد مدیران آموزشی با نقش واسطه ای اعتماد به نفس در مدارس بخش گواور

سبک رهبری پدرانه، به عنوان الگویی از رهبری که مبتنی بر اقتدار همراه با حمایت عاطفی و هدایتگری دلسوزانه است، می تواند تاثیر قابل توجهی بر عملکرد مدیران آموزشی در مدارس داشته باشد. در این سبک، مدیران تحت تاثیر رفتارهای سرپرستان یا مسئولان بالادستی که ویژگی های پدرانه ای همچون حمایت، راهنمایی و نظارت توام با احترام را نشان می دهند، انگیزه بیشتری برای بهبود عملکرد حرفه ای خود پیدا می کنند. پژوهش ها نشان می دهد که وجود سبک رهبری پدرانه در ساختار آموزش و پرورش، به ویژه در مناطق کمتر برخوردار مانند بخش گواور، می تواند به بهبود کیفیت مدیریت مدارس منجر شود. در این میان، اعتماد به نفس به عنوان یک سازه روان شناختی واسطه ای، نقشی مهم در این فرآیند ایفا می کند. سبک رهبری پدرانه از طریق تقویت احساس ارزشمندی، خودکارآمدی و امنیت روانی در میان مدیران، اعتماد به نفس آنان را افزایش می دهد. این اعتماد به نفس بالا، به نوبه خود، موجب ارتقاء توانمندی مدیران در تصمیم گیری، مدیریت منابع، تعامل اثربخش با کارکنان و هدایت فرآیندهای آموزشی می شود. بنابراین، می توان گفت اعتماد به نفس نقشی کلیدی در انتقال اثرات مثبت سبک رهبری پدرانه به عملکرد مدیران ایفا می کند. ملکی، م., حسینی، ف., رضایی، ن. (۱۳۹۸). در مدارس بخش گواور، که با چالش هایی نظیر کمبود منابع، نابرابری آموزشی و ضعف ساختاری مواجه اند، تقویت سبک رهبری پدرانه در میان سطوح مدیریتی می تواند به ایجاد محیطی حمایتی، مثبت و توانمندساز بینجامد. نتایج تحلیل داده ها حاکی از آن است که سبک رهبری پدرانه نه تنها به طور مستقیم موجب بهبود عملکرد مدیران می شود، بلکه از طریق ارتقاء سطح اعتماد به نفس آنان، اثرگذاری خود را دوچندان می کند. این یافته ها می تواند به عنوان مبنایی برای سیاست گذاری های آموزشی ناظر بر ارتقاء کیفیت رهبری در مناطق کمتر توسعه یافته مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک رهبری پدرانه ، عملکرد مدیران آموزشی ، اعتماد به نفس ، نقش واسطه ای ، مدارس ، بخش گواور ، توانمندسازی مدیریتی.