نقش واسطه ای ادراک رنج در ارتباط بین اضطراب کرونا و رفتارهای خود مراقبتی در بیماران دیابت نوع۲

زمینه و هدف: اضطراب کرونا به عنوان یک عامل روان شناختی می تواند بیماران دارای دیابت را متاثر کند زیرا این بیماران آسیب-پذیری بیشتری در مقابل ویروس کرونا دارند. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای ادراک رنج در ارتباط بین اضطراب کرونا و رفتارهای خود مراقبتی در بیماران دیابت نوع ۲ انجام شد.مواد و روش ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از روش معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه بیماران دیابتی نوع ۲ مراجعه کننده به مراکز درمانی تخصصی و بیمارستان های شهر سراوان در سال ۱۴۰۰ بود. ۲۳۰ نفر از بیماران دیابت نوع ۲ به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های چکیده فعالیت های خودمراقبتی بیماران دیابتی توبرت و گلاسکو (۱۹۹۴)، اضطراب بیماری کرونا علی پور و همکاران (۱۳۹۸) و تجربه و احساس رنج اسچالز و همکاران (۲۰۱۰) استفاده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS۲۴ و AMOS ۲۶ مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان دادند که اضطراب کرونا بر رفتارهای خودمراقبتی در بیماران دیابت نوع ۲ اثر منفی و معنادار و بر ادراک رنج اثر مثبت و معنادار دارد.(۰۵/۰>P). همچنین ادراک رنج بر رفتار خود مراقبتی اثر منفی و معنادار دارد. نتایج مربوط به شاخص های برازش مدل و آزمون استروب نیز نشان داد که ادراک رنج می تواند میانجی روابط بین اضطراب کرونا با رفتارهای خودمراقبی باشد.نتیجه گیری: با توجه به ارتباط رفتارخودمراقبتی با اضطراب کرونا و ادراک رنج، می توان بیان کرد برگزاری دوره های آموزشی خودمراقبتی برای بیماران دیابتی می توان مثمرثمر و مفید واقع گردد زیرا رفتارهای خودمراقبتی می تواند علائم اضطراب , ادراک رنج را در بیماران دیابتی کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

ضطراب کرونا ، رفتارهای خود مراقبتی ، ادراک رنج ، دیابت نوع۲