کارکرد برنامه های مداخلات معلم محور در کاهش عوامل زمینه ساز ترک تحصیل

پدیده ترک تحصیل دانش آموزان دارای علل چندوجهی (فردی، خانوادگی، مدرسه ای و جامعه ای) است و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی گسترده ای دارد. این پژوهش با هدف بررسی کارکرد برنامه های مداخلات معلم محور (شامل مربی گری/کوچینگ، منتورینگ مدرسه محور، سامانه های هشدار اولیه و آموزش مهارت های اجتماعی هیجانی معلمان) در کاهش عوامل زمینه ساز ترک تحصیل انجام شد. روش مقاله توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور شواهد تجربی و نظام مند از مطالعات بین المللی و ملی بود. یافته ها نشان می دهد برنامه های مربی گری و منتورینگ ساختاریافته که معلمان به عنوان مرجع حمایت عاطفی، پیگیری حضور و راهنمایی آموزشی عمل می کنند، می توانند غیبت، افت انگیزه و مشکلات رفتاری را کاهش داده و در مواردی تا حد قابل توجهی نرخ ترک تحصیل را کم کنند .همچنین، سامانه های هشدار اولیه (Early Warning Systems) در ترکیب با پیگیری معلمان و مداخلات هدفمند، امکانات شناسایی زودهنگام دانش آموزان در خطر را فراهم می سازند .آموزش معلمان در مهارت های اجتماعی-هیجانی و توانمندسازی حرفه ای موجب تقویت فضای حمایتی مدرسه و کاهش عوامل زمینه ای ترک تحصیل می گردد . در پایان، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی برنامه های مربی گری معلم محور، سامانه های هشدار اولیه و آموزش های مهارتی معلمان را به صورت یک بسته ترکیبی و تلفیقی اجرا و ارزیابی کنند

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، مداخله معلم محور ، منتورینگ/مربی گری مدرسه ای ، سامانه هشدار اولیه ، مهارت های اجتماعی-هیجانی (SEL)