تاثیر پلی مورفیسم MCT۱ T۱۴۷۰A بر تعداد تکرارها و حجم فعالیت مقاومتی در ورزشکاران جوان

زمینه و هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر پلی­مورفیسم MCT۱ T۱۴۷۰A بر تعداد تکرارها و حجم فعالیت مقاومتی در ورزشکاران جوان رشته­های ورزشی استقامتی_نیمه استقامتی و سرعتی_قدرتی بود.مواد و روش ها: ۴۹ مرد جوان تمرین کرده (گروه استقامتی_نیمه استقامتی ۲۱ نفر و گروه قدرتی-سرعتی ۲۸ نفر) با ملاک­های ورودی به این پژوهش راه یافتند (سانتیمتر۹۱/۸±۵۷/۱۷۸، کیلوگرم۳۷/۱۳±۳۴/۷۵، سال۴۵/۵±۰۲/۲۴). در پنج روز اندازه­گیری شاخص­های تن­سنجی، آزمون­های ورزشی (پرس سینه و اسکات با ۱RM ۶۵%، ۳ دوره، تکرار تا حد واماندگی و ۹۰ ثانیه استراحت بین دوره­ها) و خونگیری از آزمودنی­ها انجام شد. پس از استخراج DNA از نمونه­های خونی، از روش ARMS-PCR برای تعیین ژنوتیپ نمونه­ها استفاده شد. از آزمون­های آماری مربع کای برای بررسی تعادل هاردی واینبرگ و آزمون­های آنوای یکراهه و کراسکال والیس با سطح معناداری ۰۵/۰ p ≤ برای بررسی تاثیر ژنوتیپ­های مختلف پلی­مورفیسم MCT۱ T۱۴۷۰۱ بر تعداد تکرار و حجم فعالیت مقاومتی استفاده شدنتایج: در بررسی اختلاف بین میانگین­های سه ژنوتیپ AA، TTو AT، اختلاف معنی­داری بین ژنوتیپ AA با دو ژنوتیپ دیگر (۰۵/۰ = p) در گروه استقامتی_نیمه­ استقامتی از لحاظ حجم فعالیت مقاومتی پرس سینه پیدا شد و بیشترین مقدار میانگین (۸۵/۳۲۳ ± ۰۰/۲۲۰۹ کیلوگرم در سه دوره) مربوط به ژنوتیپ AA بود. از لحاظ تعداد تکرارها، گرچه میانگن آزمودنی­های دارای ژنوتیپ AA در هر دو گروه و برای هر دو آزمون پرس سینه و اسکات، بیشتر از دو ژنوتیپ دیگر بود، اما هیچ کدام از این تفاوت­ها از لحاظ آماری معنادار نبود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، ورزشکاران استقامتی_نیمه استقامتی دارای آلل A و ژنوتیپ AA در حجم فعالیت مقاومتی عضلات کمربند سینه­ای و اندام­های فوقانی عملکرد بهتری را نسبت به ورزشکاران دارای آلل T و ژنوتیپ­های TT و AT نشان می­دهند.

کلیدواژه ها:

فعالیت مقاومتی ، ناقل مونوکربوکسیلات۱ ، پلی­مورفیسم تک نوکلئوتیدی ، پلی­مورفیسم MCT۱-T۱۴۷۰A