بررسی تطبیقی نظام ارزشیابی به روش۳۶۰ درجه با نظام ارزشیابی سنتی در بیمارستان امام رضا (ع)

تحقیقاتی که در زمینه روش های ارزیابی انجام گرفته، همگی به دنبال دستیابی به یک نظام ارزشیابی کارآمد برای کارکنان است. هدف و انتظارات سازمان تعیین کننده روش ارزیابی عملکرد است. گرچه اکثر محققان و مدیران منابع انسانی معتقدند معمولا روش های جامع و زمان بر اطلاعات مناسب تری در اختیار ما قرار می دهند، اما مساله مهم این است که با استفاده از تجربه و تحلیل هزینه، منفعت روش متناسب با وضعیت سازمان انتخاب شود. ارزیابی ۳۶۰ درجه نوعی روش ارزیابی گروهی است که در این روش فهرستی از شایستگی های مورد نظر تهیه می شود و از تمامی افراد مستقیم و غیرمستقیم در سازمان اعم از مافوق، همکاران، زیردستان و خود فرد خواسته می شود تا او را بر اساس شایستگی های تعیین شده ارزیابی کنند. فرد ارزیابی شونده نیز به عنوان خودارزیابی در فرآیند مشارکت می کنند. هدف این مطالعه بررسی تفاوت دو نوع ارزشیابی سنتی و ۳۶۰ درجه در بین کارکنان و مدیران بیمارستان امام رضا (ع) بوده که از طبقات مختلف کارکنان بیمارستان امام رضا (ع) نمونه های ناسب شامل مدیران ۵۰ نفر و پزشکان به تعداد ۴۶ نفر و کارکنان به تعداد ۴۷۹ انتخاب و با دو روش ارزیابی سنتی و ۳۶۰ درجه مورد ارزیابی قرار گرفتند، اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون آماری t مستقل و آماره F و روش چندمقایسه ای توکی نشان داد که بیانگر اختلاف معنادار بین میانگین های نتایج ارزشیابی به روش سنتی و بازخورد ۳۶۰ درجه است. وروش ارزیابی ۳۶۰ درجه برآورد دقیق تری از روش سنتی در اختیار سیستم قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی سنتی ، ارزیابی ۳۶۰ درجه ، خود ارزیابی ، ارزیابی همکاران ، ارزیابی سرپرستان