سنجش و رتبه بندی مناطق شهری از منظر زیستپذیری شهری (مطالعه موردی: بندر ماهشهر)

زیستپذیری شهر از یک سو گواهی اقتصادی و جذابیت قوی شهر است و از سوی دیگر ارتباطات و اثرات شهری را از طریق جذب سرمایه گذاری بی شرط و منابع انسانی و فرهنگی شدت می یابد. بنابراین، زیستپذیری شهر ابعاد شهر سامان، شهر اکولوژیک و توسعه پذیری شهری ارتباط نزدیکی دارد. هدف از این پژوهش سنجش و رتبه بندی مناطق پنجگانه بندر ماهشهر از منظر زیستپذیری شهری می باشد. این تحقیق یک روش توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری مورد پژوهش شامل ساکنان واقع در مناطق پنجگانه بندر ماهشهر می باشد. به منظور جمع آوری اطلاعات و داده ها از ابزار پرسشنامه استفاده می شود. حجم نمونه ۳۸۳ نفر می باشد که به روش تصادفی انتخاب گردیدند. براساس پیشینه تحقیق شاخص های خدماتی، اقتصادی و زیست محیطی برای سنجش و رتبه بندی مناطق مورد شناسایی قرار گرفتند. نتایج پژوهش بر اساس آزمون های تحلیل خوشه ای و آزمون فریدمن حاکی از آن می باشد که بین مناطق ۵ گانه شهر بندر ماهشهر به لحاظ شاخص های زیستپذیری شهری اختلاف معناداری وجود دارد و بر اساس مدل رتبه بندی Tosiss در شاخص اقتصادی منطقه ۳، شاخص زیست محیطی منطقه ۲ و در شاخص خدماتی منطقه ۳ در رتبه برترین قرار دارند. قرارگیری منطقه ۳ در رتبه اول در شاخص های اقتصادی و خدماتی به دلیل حضور قرارگیری سکونت شاغلان خدمات صنعت و پرتوشی می باشد که خود به نوعی عدم تعادل در ساختار فضایی در برخورداری از شاخص های زیستپذیری شهری در بین مناطق ۵ گانه شهر بندر ماهشهر شده است.

کلیدواژه ها:

زیستپذیری ، رتبه بندی خوشه ها ، آزمون فریدمن ، بندر ماهشهر