بررسی علل افزایش افت فشار در بستر کاتالیستی ۳ و ۴ کنورتر در کارخانه اسید شماره ۱

یکی از مهمترین مراحل تولید اسیدسولفوریک به روش تماس اکسایش گاز SO۲ به SO۳ می باشد. در کارخانه اسید سولفوریک شماره ۱ مجتمع مس سرچشمه، این مرحله در یک کنورتر شامل ۴ بستر کاتالیستی حاوی V۲۰۵ انجام می شود. کاتالیست ها بعد از مدتی از شدت فعالیت و تواناییشان در تبدیل کاسته می شود. در حالت عادی، طول عمر کاتالیست های بستر اول و دوم ۵ تا ۶ سال و کاتالیست های بستر سوم و چهارم بیشتر از ۱۰ سال می باشد. با این حال، پس از بررسی سنسورهای افت فشار و بازرسی در حین تعمیرات، اورهال مشخص شد که کاتالیست های بستر سوم پس از گذشت ۳ سال از تعویض غیرفعال و به صورت پودر شده درآمده بودند که از نظر اقتصادی و همچنین عملکرد کارخانه به منظور کاهش انتشارات ۲ SO دچار مشکل شده بود. هدف از این مقاله ریشه یابی عوامل متعددی است که باعث مسمومیت کاتالیست ها و افزایش میزان افت فشار در بستر و جلوگیری از رخداد دوباره این مسئله می باشد. این موضوع از دو دیدگاه ساختاری و ترکیب شیمیایی مورد بررسی قرار گرفت. تصاویر میکروسکوپ الکترونی و طیف سنجی اشعه ایکس نشان داد که رسوبات موجود در کاتالیست بیشتر حاوی عناصر آهن، گوگرد و اکسیژن می باشند. همچنین در تائید موارد مذکور، آزمونهای XRD و XRF نشان داد که تشکیل سولفات آهن منجر به تخریب کاتالیست ها شده است. حضور سولفات آهن می تواند ناشی از خوردگی در داکت های ورودی به بستر، از برج جذب میانی و ورود بخارات اسیدسولفوریک به کاتالیست و تشکیل سولفاتهای آهن باشد.

کلیدواژه ها:

کارخانه اسیدسولفوریک ، کاتالیست وانادیم پنتا اکسید ، افت فشار بستر ، سولفات آهن