تاثیر دو نوع برنامه تمرینی مبتنی بر بازی بر بهبود مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان دارای تاخیر حرکتی در مدارس

هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نوع برنامه تمرینی مبتنی بر بازی بر بهبود مهارت های حرکتی بنیادی کودکان دارای تاخیر حرکتی در مدارس انجام شد. طرح پژوهش آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه مورد پژوهش تمام کودکان ۷-۹ ساله دبستانی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که به صورت تصادفی انتخاب و داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. در نهایت ۶۰ نفر که متناسب با اهداف تحقیق بودند انتخاب شدند. پس از آن پیش آزمون با استفاده از آزمون رشد حرکتی درشت (۳-TGMD) انجام گرفت و بر اساس نمره کسب شده در این دو آزمون داوطلبان به صورت تصادفی به گروه های مساوی (۲۰ نفر) اگر زگیم، سنتی و کنترل تقسیم شدند. گروه اول برنامه بازیهای مجازی را در ۱۲ هفته (هر هفته ۲ جلسه) اجرا کردند. گروه دوم برنامه تمرینی سنتی تمرینات مرسوم در مدارس را در ۸ هفته (هر هفته ۲ جلسه) اجرا کردند. گروه سوم گروه کنترل بود که در آن داوطلبان بدون فعالیت سازماندهی شده بودند. نتایج حاصل از تحلیل کواریانس نشان داد که تمرینات بازیهای مجازی و سنتی بر مهارت های حرکتی درشت کودکان ابتدایی تاثیر مثبت دارد و بین تمرینات سنتی و اگزرگیم در بحث مهارت های حرکتی کودکان ابتدایی تفاوت معنی داری وجود ندارد. این دو نوع برنامه ی تمرینی نسبت به گروه کنترل تاثیر بیشتری داشتند (۰/۰۵>P). بنابراین با طراحی بازیهای مجازی و سنتی در محیط آموزشی می توان فرصت رشد مهارت های حرکتی بنیادی را فراهم نمود.

کلیدواژه ها:

بازیهای مجازی ، سنتی ، مهارتهای حرکتی درشت