اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر رفتارهای خود جرحی غیرخودکشی گرا و کنش های اجرایی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

مقدمه: هدف این پژوهش بررسی تاثیر رفتاردرمانی دیالکتیکی بر رفتارهای خودجرحی غیرخودکشی گرا و عملکردهای اجرایی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بود. این مطالعه با روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. روش کار: جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در شاهرود در سال ۱۴۰۱ بود که به مراکز مشاوره یا کلینیک های روانپزشکی مراجعه کرده بودند. از این میان، ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۲۰ نفر) جای گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون به پرسشنامه های کنش های اجرایی بارکلی (۲۰۱۱) و رفتارهای خودجرحی کلونسکی و گلین (۲۰۰۹) پاسخ دادند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه تحت مداخله رفتاردرمانی دیالکتیکی بر اساس پروتکل نئاکسیو و همکاران (۲۰۱۰) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. نتایج: یافته ها نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیکی تاثیر معناداری بر بهبود مولفه های مختلف عملکرد اجرایی از جمله خودمدیریتی زمان، حل مسئله، خودکنترلی و خودنظم جویی هیجانی دارد. همچنین این درمان موجب کاهش معنادار رفتارهای خودجرحی بین فردی شد، اما بر رفتارهای درون فردی تاثیر نداشت. نتیجه گیری: نتایج دوره پیگیری نشان داد که تاثیر مداخله بر برخی مولفه ها مانند خودکنترلی پایدار باقی مانده است. به طور کلی، این یافته ها اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی را در بهبود تنظیم شناختی و هیجانی و کاهش رفتارهای آسیب زا در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی تایید می کنند.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت مرزی ، رفتاردرمانی دیالکتیکی ، خود جرحی غیرخودکشی گرا ، کنش های اجرایی