تاثیر کوئرستین بر ترمیم زخم در موش های دیابتی

هدف تحقیق حاضر مطالعه تاثیر کوئرستین بر ترمیم زخم در موش های دیابتی شده بود. در این مطالعه ۲۱ موش نر بالغ به شکل تصادفی به سه گروه پایه سالم، مداخله-دیابتی و کنترل-دیابتی تقسیم می شوند. ابتدا، ۱۴ موش با تزریق زیر جلدی استرپتوزوتوسین به مقدار ۵۰ میلی گرم بر کیلوگرم القا شد. در قسمت میانی پشت همه موش های زخمی به وسعت ۳ سامتی متر مرجع ایجاد گردید، چهار هفته بعد از القاء دیابت، در گروه مداخله، به مدت ۲۱ روز موش ها تحت تیمار با کوئرستین (۵۰ میلی گرم بر کیلوگرم) قرار گرفتند؛ اما موش های گروه کنترل مداخله دریافت نکردیند. در نهایت، سطح زخم و درصد بهبودی در روز های ۴، ۸، ۱۲، ۱۶ و ۲۱ اندازه گیری شد. نتایج تحلیل واریانس یکراهه نشان داد که بین درصد بهبودی زخم گروه های کنترل و دیابتیک تفاوت معنی داری معنی وجود دارد (۰۰۱/۰=P، ۰۶/۶۸=(۲، ۱۸)F). نتایج آزمون تعقیبی دانکن نشان داد که درصد بهبودی زخم در گروه سالم نسبت به گروه های دیابتیک به طور معنی داری بیشتر بود؛ همچنین، درصد بهبودی گروه دیابتیک دریافت کننده کوئرستین نسبت به گروه های دیابتیک کنترل به طور معنی داری بیشتر بود. بر اساس نتایج این تحقیق، نشان داده شد که کوئرستین می تواند به بهبود زخم های پوستی در موشهای دیابتی کمک کند. این اثرات احتمالا از طریق مهار پاسخ التهابی، تسریع آنگیوجنز، افزایش تکثیر فیبروبلاست ها و تمایز آن ها به میوفیبرواست ها و همچنین رسوب کلاژن حاصل می شود.

کلیدواژه ها:

کوئرستین ، زخم ، دیابت ، موش ، مکانیسم