مقایسه اثربخشی واقعیت درمانی و معنادرمانی بر خودگویی های درونی و سبک زندگی ارتقادهنده سلامت بیماران مبتلا به دیابت

مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی واقعیتدرمانی و معنادرمانی بر خودگویی های درونی و سبک زندگی ارتقادهنده سلامت بیماران مبتلا به دیابت انجام شد. روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون چندگروهی به همراه پیگیری سه ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به دیابت مراجعه کننده به مرکز دیابت تابان واقع در شهر تهران بود. با استفاده از روش هدفمند و دردسترس تعداد ۴۵ نمونه از میان بیمارانی که حداقل سه سال سابقه ابتلا به دیابت نوع دو داشتند انتخاب شدند و در سه گروه ۱۵ نفری به روش تصادفی گمارش شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودگویی کالوت و همکاران (۲۰۰۵) و پرسشنامه سبک زندگی ارتقادهنده سلامت والکر و هیل-پلرکی (۱۹۹۶) بود. گروه آزمایشی اول پس از انجام پیش آزمون، در ۸ جلسه گروهی مورد مداخله درمان واقعیت درمانی گلاسر براساس پروتکل تنظیم شده، قرار گرفت. گروه آزمایشی دوم پس از انجام پیش آزمون، در ۸ جلسه گروهی مورد مداخله درمان معنادرمانی فرانکل براساس پروتکل تنظیم شده، قرار گرفت. گروه کنترل نیز پس از انجام پیش آزمون مورد هیچ مداخله ای قرار نگرفت. از هر سه گروه پس از اتمام ۸ جلسه، پس آزمون گرفته شد و سپس بعد از گذشت سه ماه از انجام مداخله، مرحله پیگیری با اجرای مجدد پرسشنامه های پژوهش انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر نشان داد واقعیت درمانی خودگویی منفی را در مبتلایان به دیابت کاهش و خودگویی مثبت را در آنان افزایش می دهد. معنادرمانی خودگویی مثبت را در بیماران مبتلا به دیابت افزایش و خودگویی منفی را در آنان کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، معنادرمانی ، خودگویی های درونی ، سبک زندگی ارتقادهنده سلامت ، دیابت